Evin Okçuoğlu

D Ü Ş S E L İM

2012-01-27T14:39:00.001-08:00

KORO

2012-01-17T01:40:00.000-08:00

KORO
Sesler kara gömülmüş sanki... Hiç duyulmuyor. Bazen bir otobüs alıp götürüyor öğrencileri. Sonra lastik sesleri de duyulmaz oluyor. Camı açınca dipdiri bir serinlik doluyor içeriye. Sessiz bir serinlik... Ağaçlar güneşli yanlarındaki karları eritmiş, kıpırtısız durmakta.
İlginç bir şekilde hep aynı izlerin üzerinde gezinen bir köpek ve saçak altından kırıntı derdiyle kanatlanan bir saksağan diriltiyor doğayı.
Bir lastik sesi daha büyüyüp sönüyor. Sonra kısa bir cikleme nokta koyuyor seslere. Kara gömülmüş tüm umutlar, bekliyoruz. Güneşli yanlarımızı çoğaltacak bir ses duyuluyor. İnsan sesi. Hep aynı doğruların üzerinde gidip büyütülen insan sesi… Karlarımızı eriten güneşli yanlarımızı çoğaltan ve kar altından umudu sere serpe ortaya çıkaran insan sesi.
Sonra konuşmaya dönüşüyor ses. Değişik tonlarda, değişik dudaklardan dökülüyor. Ses alıyoruz. Ses veriyoruz. Soluklarımız gibi… Doğal öylesine, kendiliğinden… Önce akortsuz. Gelişi güzel.
Ses... Aşkla titreyerek yavaş yavaş, bir yaprağın yeri boylaması benzeri, nazikçe dökülüyor dudaklardan. Boşlukta kavuşan seslenişlere dönüşüyor. Çağıran seslere, uyandıran, karların altından umudu alıp gerçeğe taşıyan sesler oluyorlar.
Dipdiri sesler geliyor uzaklardan da duyulan… Seslerimize ısınıyoruz. Hep bir ağızdan, hayatın akordunda, yalın ama güçlü bir koro, birçok dilden duyulmaya başladığında, dimdik ağaçlar gibi yükseliyoruz.
Evin Okçuoğlu

GÜVEN

2012-01-10T14:34:00.000-08:00

GÜVEN

elindeki taşları nereye fırlattığı mı ölçek
gülleri ne yana uzattığı mı
güven verir mi
hem yol düşleri kurmak
hem de yarattığı dört duvarı kutsamak

biliriz
toprak esirgemez desteğini susayan daldan
bulut rüzgarla birliktir
yağmur gezdirir
güneş hesapsız verir ışığını yeşile
kendiliğinden ve kaçınılmaz

bağlanmış hepsi birbirine
güvenmekten öte

işte öyle ön yoklamasız, hesapsız
can havliyle uzanmış ellerimiz
tutuşmuşuz
susturup korkunun ıslığını
onurumuzu ayağa kaldırmak için
sarmaş dolaşız aynı düşünceye
satmamışız birbirimizi üç kuruşa
hayat sınamış bizi
çıkmışız yola
devrim şarkısı dudaklarımızda

Evin Okçuoğlu

evinokcu's photostream

2012-01-07T09:14:00.001-08:00

evinokcu's photostream on Flickr.

ARTIK

2011-12-01T00:42:00.000-08:00

kırgın duruşlu sayfalar
kıvrık yerlerini ezberlediğimiz
saptamalar
soyutlamalar
not düşerek katkılar
elle tutulur sorumluluk
artık kavuşmadadır birbirine
yumruğun can acıtan sıkılışı
sabrın mühürlediği dudak ısırışları
açlıkla soğukla biriken isyan öbekleri
ve biriktikçe kabaran ülke ülke
ezim kıyısında köpüren öfkeyle birlikte

artık ışığa varan gövdede kamaşan
geleceğin göz bebeğini müjdele

Evin Okçuoğlu

HAZAN RENGİ

2011-11-29T03:26:00.000-08:00

Kadın pencerede. Düşüncelere dalmış. Hayat, içine, sevinilesi olaylara coşkulu tepkiler veremeyeceği kadar acı yığmış. Gülümsemesinin kıvrımlarında belli belirsiz çizgilere sinmiş olan geçmişin kederi, bakışlarındaki ışıltı dalgaları ile uyumlu; ışıltılar, hazan rengi. Sadece tek bir renk değil, hazan rengi; yeşil bir yaprağın kahverengiye varana kadar renkten renge dönüşmesindeki renkler toplamıdır. Doğada da, kadının anıları gibi bir kenara süpürülmüş keder yaprakları toprağa karışma sürecindedir. Aylardan kasımdır.
Adam hışır hışır sesler çıkararak adımladığı yoldan eğilip bir kurumuş yaprak aldı. Avucunun içindeki yaprağı elini yumruk yaparak buruşturdu; toprağa, sindirimi kolay nerdeyse öğütülmüş halde serpti.
Penceredeki kadın, bir erkeğin, acınası yansıtışlarla duygu evreninden kaçışlarına alışıktır. Kadın kulağını tıkamaya, duymamaya programlanmaktan sağırlaştırılmış dünyasının penceresinden adama bakıyor. Toz haline gelmiş olan yaprak parçalarını adeta yavaş çekimde izlemekte. Onun bu manzaradan sezinlediği; hırsla sıkılan yumruktaki çaresiz isyan ve ufalanana karşı duyulan umursamazlığın gizlediği kederdir. Kadın biliyor; hüzün katılaşıp yoğunlaştıkça kedere dönüşür.
Neyse ki birden bire okuru bu kederli görüntülerden koparacak bir şey oluyor. Serçe sekişli bir cıvıltı sökün ediyor. Kumral lüleli saçları iki yanda kırmızı kurdele ile bağlanmış. Paltosu da kırmızı, eldiveni atkısı da! Yerdeki kızarmış yaprak öbeklerine tekmeler ata ata savurarak koşarken, karşıda bekleyen babasına doğru kolları açılıyor. Minik kanatları iki yana açılmış bir serçe olmalı bu! Bu güzel kız beş yaşında olmalı diye geçiyor içinden ve aynı anda penceredeki kadının bakışları ister istemez sevimli cıvıltının geldiği yöne dönüyor. Annesi uzakta kalmayı yeğlemiş olmalı. Bu görüş günü, sonbaharın hazan rengini, un ufak edilen yaprakları aşarak küçük kızı sevinçle donatırken, anne ve baba ise erişilmez bir uçurumun iki yanında kalmışlıkla, daldaki düştü düşecek yaprakları andıran, göz kıyılarındaki titrek buğuyla bekleşiyorlar. Bir rüzgâr daha savursa dallardan düşecek yapraklar, oysa göz pınarlarında bir rüzgâra daha direnesi damlalar biriktikçe birikiyor. Dallar ve yapraklardan daha güçlüdür insanoğlu. Doğaya bilinçle bakar, benzeştirmeler yaparız. Bunlar her zaman özdeş olmayan yakıştırmalardır.
Pencereden bakan kadın içeri çekilmiş. Baba, anneye bir an gözlerini dokunduruyor, sonra kızının elinden tutup yürüyor. Anne kıpırtısız. Kırmızılı kız mutlu.
Pencerede kadın yok. O, taptazeyken toplayıp kendisi kurutmuş yaprakları. Kıyıp da un ufak edememiş. Sevgili sesine çocuk cıvıltısı sinmiş duvarlarda fotoğraflar var. Artık sessiz dünyasında yaşıyor. Masasındaki cam kâseye doldurmuş yaprakları. Gözleri gibi hazan rengine dönüşmüş yapraklar…
Bu hazan, ağaç kabukları bağlasın içimizi, kalın derilerle örtünelim, yüreğimizin dikenli tellerinden geçemesin hiçbir duygu… Öylece dalgın bakışlarımızla kalalım. Duygusuz, duyargasız… Dayanılır olsun hazan…
Evin Okçuoğlu

evinokcu's photostream

2011-11-27T02:10:00.001-08:00

evinokcu's photostream on Flickr.

imza günleri

2011-11-26T05:22:00.000-08:00

En Güzel Gün İçin - Evin Okçuoğlu - %15 indirimli : Kitap | idefix.com

2011-10-28T09:51:00.000-07:00

En Güzel Gün İçin - Evin Okçuoğlu - %15 indirimli : Kitap | idefix.com

evinokcu's photostream

2011-10-25T23:59:00.001-07:00

evinokcu's photostream on Flickr.

EN GÜZEL GÜN İÇİN

2011-10-21T05:29:00.000-07:00

Okuyacağınız 82 şiir, 2010-2011 yılları arasında yani, dünyada emperyalist saldırıların zirvelere çıktığı, ülkelerin yoksulluğa ve parçalanmaya itildiği, dünya sokaklarında, meydanlarında, fabrikalarda mitinglerin yürüyüş ve grevlerin çığlık çığlığa olduğu yıllarda yazıldı… Devrim örülürken, kıtaların uzaklığını silerek yüreklerde yanan ateşle, aşkla ve yıllarca biriken kin ve isyanla yazıldı.
Çürüyen küresel emperyalizmin saldırılarına, direnerek onurla karşı duran dünyanın her köşesinde yüreği atarak yazıldı
kitaplar silah
heykeller dimdik duran duygu
en güzel günden kopar gelir

yer altının sesi soluğu kesilse de şimdi
susmadı en güzel gelecek için yaşayan yan

dalından söke söke tadıyoruz baharı
en güzel dizeler alt üst oluyor

dalga dalga yükselir geçişiriz
sınırları aşa aşa
en güzel günü saklarız içimizde

en güzel ötüşlerle süzüldü kuşlar
yüzyıllardır vardık biz sevgili
şimdi o kanatlardasın
en güzel renkte açıyorum çiçeği

bilinçle
isyanla yandık
güneşlerce ısındığımızda
yükseldik bin bir damladan
milyonların arasına karıştığımızda en güzel buluttuk

mektup

2011-10-15T13:36:00.000-07:00

Sevgili,
Gittikçe suç oluyor dizelerim. Düşünceler gittikçe daha çok kalemle sayfa arasında titrek kaygılar içinde kalıyor. Daha güneş doğmadan düşlerimin günlük güneşlik şenliğinde kasıp kavruluyorum. Daha derinden atıyor yüreğimin isyan damarı. Çınlamalar var kulağımda, yoksa kötü saatte olsunlar mı anıyor?
Yeryüzü kapkara sayfalar bıraka bıraka ardında yol aldıkça, döndükçe dönüyor ve netleştikçe saflar, savruluyor insan taslakları. Onur dibi bulmuş, kör kuyulardan iniltisi duyulmaz olacak nerdeyse. Ellerimi kapatıyorum yüzüme bir süre…
Sonra bırakıyorum ellerimi avuçlarına. Avuçlarında terlemiş düşün bilim ve emek verdiğimiz kavga büyüyor harıl harıl, önce parmaklar sonra tutuşan tüm ellerden ellere sınırlardan sınırlara aşa aşa yükseliyor kavga.

ANLAMLI İZ

2011-10-11T07:58:00.000-07:00

Elinde kalem her an yazacakmış gibi bekliyor. Tıpkı her an hazır bir bavulla hiç yerinden kıpırdamamak gibi.
Kapının ötesi, mahallenin, şehrin ve şehirleri bağlayan yolların değişen iklimlerde güneşi kışı ve bilmediği dilleri, o bilinmedik dillerde yaşayan insanlarıyla çağırmaktadır.
Kapılarından içeri girip mutfak sohbetlerine kulak vermeyi, küfürlü atölyelerde koca bıyıklıları veya dökülmüş saçlarından kalan birkaç tele genç süsü vermeye çalışanları tek tek kendi mahallesine taşımayı ister.
Kalemin ucuna getirip bir bir yok edilecek özlemleri köklerinden koparmaktan değil, hiç kökü olmayışın özgürlüğünü anlamaya çalışmaktan yoruluşu, anlamın en köksüz bir insanı bile kavrayabileceğine yapışıp kalmayı da geçer bir kalem…
Anlam, kasları kıpırdatan güç gibi görünmeden harekete geçirir önce düşleri, sonra bedenleri. Anlam verişimizle anlamsızlaştırışımız arasında ilerleriz. Yıllarca biriken küpürleri olduğu gibi çöpe göndeririz bir gün. Toplanan tüm tohumlar, midye kabukları ve anıları seçer seçer atarız. Bizden sonra nasıl olsa hepsi anlamsızlıktan yok olacaktır. Bir köke yapışıp yaşamakla unutulmak gelgitlerimizdir. Unutmaktan unutulmaktan daha önemli buluruz, kalıcılığı. İz bırakma derdimiz de bundandır. İz, kalemin ucunda biriken mürekkep gibi bulaşıp durur hayata…
En acı anı, bol iz bırakır, en güçlü güdünün izi taşınır geleceğe. Kültür izi taşa kâğıda düşer, ırmaklar akarken duyulan müziğe siner. Kayalara çarparak damlarda tıpırdayarak kalp atışlarının güvencesinde büyür müziğimiz.
Koro başlar. İnsan sesleri konuşmalar kalabalıklar başlar.
Sonra durup dururken öyle bir şehir özleriz ki, gürültünün ve hareketin yanı başında dimdik ve sonsuz sessizliği ile dağlar yükselir ve şehrin yüzüne çarpan utanç rüzgârlarını keser atar. Yalındır. Uludur. O şehrin, buluşup birbirine söyleyecekleri olanların, konuşup dinlerken el kol hareketleri ve mimikleri ile kıpırdayan kafeleri de, yalnızlaşmamış insanlarla dolup taşar.
Evin Okçuoğlu

2011-09-29T14:32:00.001-07:00

EskİCİ Slideshow: Evin’s trip to Balıkesir İli, Türkiye was created by TripAdvisor. See another Balıkesir İli slideshow. Create your own stunning free slideshow from your travel photos.

Kim Bunlar!

2011-09-21T06:05:00.000-07:00

“Yine ikinci sıra oluşmuş,” dedi Sabri Bey. Yanında oturan ezik sinik hanımı “Kaldırıma park edenlere ne demeli,” diyerek cılız sesine güçlü bir ton vererek eşinin yakınmasına onay verdi.
Sabri Bey işi genelleştirdi. Sorunu kapsamlı ele aldığı düşüncesiyle bilgiç bilgiç sürdürdü sözünü: “Bu otopark sorunu aldı başını gidiyor kardeşim. Araba, araba her yer araba oldu. Gel de çöz bakalım. Alt yapı yok, yol yok, park yeri yok. Adamlar benzin satsın, araba satsın, otoparkçılar kazansın da kazansın. O da yetmiyor işte!”
Hanımı Nâlân ise eşini onaylamanın da ötesindeydi artık, çözüm aşamasındaydı: “Yaz bir dilekçe Sabriciğim, sen bu işleri iyi bilirsin. Geçen gün televizyonda söyledi; artık şikâyet dilekçeleri verilecek olan bir yeni başkanlık var devletimizin bünyesinde! Herkes oraya şikâyetlerini bildirecek. Hatta belediyelerde de var şikâyet noktaları.”
Sabri Bey yanıt vermek yerine ters ters hanımına baktı. Yol kenarlarında boşluk araya araya ikinci kez evlerinin çevresini dolanmaktaydı. Hava sıcaktı. Yorgundu.
Sabri Bey içinden konuşmaya geçti: Kaldırım kenarlarında park edenlerden para alıp arabaların güvenlikte olmasını, belediyece çekilmemesini sağlayan şu değnekçi Raşit’e üç kuruş bahşiş versek de kapımızın önüne park edebilsek. Her seferinde böyle dönüp dolaşıp sinir bozmaktan iyidir. Dilekçe yaz diyor bana, şu kadına da bak! Çok bilmiş çoook. Televizyonda izlemişmiş. Yahu, kimi kime şikâyet ediyorsun bir kere! Adamlar işin başını tutmuş. Şimdi şikâyet etsem, değnekçi Raşit gidecek belediye paralı otoparkı konacak onun yerine…
O sırada park edili bir aracın farları yandı. Araba çalıştı. Sabri Bey derhal arabasını hareket edip çıkan arabanın yerine park etti. Aynı anda, aynı yere göz koyan ama bir araba daha geride kalan arka arabaya muzaffer bir eda ile bakarken son manevrasını da yapıp arabadan çıktı. Eşi de arka koltuktakileri almak için inip arka kapıyı açtı. Evlerinden yüz metre kadar uzak bir park yeriydi.
Nâlân Hanım eve yürürken eşine aynı çareleri tekrarlıyordu: “Yaz bir dilekçe diyorum ben yine de… Ne olur, eline mi yapışır…”
Sabri Bey öfkesi burnunda söylenmelerinden birine daha başlayacaktı, son anda neyse dedi içinden. Sadece “Nâlâncığım adamlar hem her şeyin sebebi olup da hem de çare için dilekçe yaz diyor. Görmüyor musun ne biçim bir oyalama içindeler. Paramızla alıyoruz arabayı, yaptırıyoruz vergimizle yolu, paramızla park ediyoruz. Benzini paramızla alıyoruz. Hem de gittikçe daha pahalıya… Adamlar işi biliyor. Şimdi de şikâyet edin, çözelim diyorlar. Çözüm ne peki? Belediye otoparkı konur sokak boyunca, al sana çare! Kapının önü paralı otopark olur. Adamlar işi biliyor, gölgesini satamadığı ağacı keser bunlar.”
Nâlân Hanım kapıya varana kadar Sabri Beyi dinledi, dinledi… “Adamlar, adamlar deyip duruyorsun Sabriciğim, kim bu adamlar? Her yerde her şeyin sebebi onlar, soyut bir ‘ADAMLAR’ lafı çıkardınız gidiyor? Kim bu adamlar kim? İn mi cin mi her yerde onlar var, onlar yoksa uzantıları var. Uzantıları yoksa bizi onlar haline sokuyorlar. Kim bunlar?”
Bir süre eşine yan yan baktı, sonra anahtarı çıkardı Sabri Bey. Ellerindeki torbaları hırsla yere bıraktı Nâlân Hanım. Sorusu yanıtsız kaldı. Çareler hızla eskiyordu kafasında…
Merdivenlerden çıkarken Nâlân Hanım kendi kendine söyleniyordu.
“Yok, yok bu iş dilekçeyle de olmaz. Başka bir çare olmalı!”

GEÇİRGEN

2011-09-16T11:39:00.000-07:00

Geçirgen

sular karardığında geçirgen olur hava
göz alabildiğine uzaklıklar
geçişir birbirine
dağın doruklarından
şelale hırsıyla iner
kararan sulardaki hasret
uzak kıyılara vurur dalga dalga

uzaklar geçişir yakınla

göz göze
halka halka
bakışlar geçişir
çakmak çakmaktır yakamoz
göz göre göre
delinir hava
sevda şarkılarını taşır durur
geçirgenliğin doruğunda

bir bakarsın
sanrılar büyütürüz yok yere
saçaklı bir ağaç uzantısı oluruz
salınırız rüzgarla
dışarısı geçirgendir pencere içleriyle
yangınsı ışıltılar yanıp söner
ufuk çizgisini aşar sözler
bir bakarsın
göz kırpar gibidir
aldırışsızdır
duygusuzdur deniz fenerleri
balıkçı motorlarını uğurlar

güneş çıkar çıkmaz görüş alanından
sular
hava
dağlar
hepsi geçirgendir
hepsi bir
hepsi aynı tonda kararır aşkla
en çok da bu akşam
kara bir silgidir gece
mesafeler silinir

uzantı

2011-09-13T03:01:00.000-07:00

UZANTI

2011-09-05T10:31:00.000-07:00

hani yıllar geçer
hep aynı görüntüyüzdür biz diğerimize
kaşlarını çatsa da birimiz
gözlerden taşan muziplik
ezberimizdeki gibidir
gülünce yüzlerde beliren çizgileri anımsarız
eski bir zamandan sarkar dururuz
yüz yüze olmasak da
çıkageliriz anıların içinden

ha ağladı ha ağlayacak kıvamdadır
bükük bir dudak
ezik
ağrılı bir yürek
direngendir yine de

kaç yıl öncede kalmıştır o yüz
avuçlarımızda tuttuğumuz
okşanmaktan yorgun eller
hiç kırışmamıştır
elenmiş arıtılmış aşk akar damarlarda
sarmaş dolaştır gülüşlerimiz

her dolunayda
özlem boyar suları
gümüş soğukluğuna
yakamoz yangısı düşer

batar çıkarız içimize
huysuz karaltısını delip gecelerin
kıpır kıpır dalgalanırız

kaç yıl öncede kalmış
aynı görüntüyüzdür
her gece açan

Evin Okçuoğlu

İPLİK

2011-09-04T23:37:00.000-07:00

İplik

çürümüş, dikiş tutmaz coğrafyası
atlası mavi iplik, tarlası yeşil
delik deşik sokakların şehri
dünya bilemede makasını
en çürük yerinden kesip atmak için
yarası kopmuş çocuk ağlamaları düşüyor
hangi yürek dayanabiliyor
hangi ses gürlemeden sönüyor
kaç ilmek attık hayata
kaç kez söküldük
şimdi gelinen çağ
çağlama çağı
ağlama değil
makaralarca ses atıyorum
ipliği pazara çıksın diye
dünya dilinde bitiyor tüy
tüyü bitmemişin sesi çağlıyor.

ULUS ÜSTÜ ÇETEYE KİM DUR DER

2011-09-04T21:31:00.000-07:00

ULUS ÜSTÜ ÇETEYE KİM DUR DER
Ulusal burjuvazilerin bağımsızlığını yitirip uluslar arası (INTERNATIONAL) hale gelmesinden dolayı politik alanda bunun yansıması olarak bağımlılaşan ulus devletlerin son durumu, ULUS ÜSTÜ(ULTRA NATIONAL) sürecini yaşayan emperyalizme gerektiğinde zorla uyumlanarak daha küçük ama daha güçlü yapılara hatta cemaatsel erklere bağlanması sürecidir. Bağımlı uzlaşık da olsa ulus devletler çözülerek, ulus üstü ekonomik bağlar yoluyla, ve artık devlet engelleri ortadan kalkmış olarak sömürülme yolu daha net olarak hayata geçirilmek istenmektedir. Ulus üstü emperyalizm mafyöz yani kuralsız yasasız bir erk olarak; daha da net demek gerekirse, ULUS ÜSTÜ FAŞİZM (ultra national fascism) olarak siyasi yapılanmasını oluşturmak üzere ortadoğudadır.
Daha önceki uluslar arası burjuvazi ile üst yapısal yansıması olan uzlaşık bağımlı ulus devlet yapısı uyumu sökülürken, siyasal direnmelerle karşılaşmaktadır. Ulus devlet yapısını korumak isteyen gücü tamamen ulus üstü faşist yapılara teslim etmek istemeyen direnişlere ilerici bir misyon yüklenemez. Ama direnişleri antiemperyalisttir. Sosyalizmi hedeflemeyen yani işçi sınıfına dayanmayan ulusal bazda kalan antiemperyalist direnişlerin çatışma dinamiği emperyalizmi besler. Bu beslenme sözünü daha açık söylersek: Savaştan ekmek yeme dediğimiz süreçlerden kasıt, yakılıp yıkılarak parçalanan Irak benzeri ülkelere sanayicilerin şehirleri yeniden ayağa kaldırmak üzere üşüşmeleri süreçleridir. Libya da bu sürece itilmektedir.
Ulus üstü hale gelmiş yani tarikatlaşmış mafyöz /faşist yapıya bürünmüş ve ulus devletleri sallayan değişime zorlayan bu alt yapının hasmı yapısöküme (deconstruction) uğrattığı ulus devletler milletler ve/veya etnik dinsel kümeler değildir. Söküm, NATO yolu dahil, her yolu kullanarak yapılmaktadır. İşbirlikçi ulus devletler, etnik kümeler, silahlı çeteler terör örgütleri de bu sökümlerin savaşçı güçleridir. Düşünsel destek amacını gerçekleştirmek için, beslenip büyütülen Sivil Toplum Kuruluşları yolu ile değişik ülkelerde toplumsal kümeler oluşturulmuş ve akıllar bozulmuştur. Siyasi partiler ve sendikalar da bu yapının içindedir.
Ulus üstü faşizm, işçi sınıfının ufkunu daraltıp, yapısını sökerek, tarihsel verileri de değiştirmeye çalıştığı bu etnik ya da dinsel bataklara gömerek, esas düşmanının (işçi sınıfının) kişiliğini bulmasını engellemeye çalışmaktadır.
Çünkü eğer işçi sınıfı sosyalizm bilimi ile ayağa kalkarsa- ki artık o çağdayız- ulus devletlerin son tahlilde emperyalizme karşı olsa bile emperyalizmi besleyen savaşlarının ötesine geçecektir. Devrimci sınıf işçi sınıfıdır. Ve ultra faşizme karşı sosyalizm bayrağını da ancak o dalgalandırırsa başarılı olacaktır.
Evin Okçuoğlu

ARAP SAÇI

2011-08-31T05:18:00.000-07:00

kozasının ipleri ayağına dolanan
acemi ilmekler atıyor savaşa doğru
dama taşı diyorlar ona
cüce sözle miyop bakışla
çat burada çat orda çıkıp ortaya
diken dille çağırıyor
kan gölünden can içmeye

ulus üstü çığırtkan davudi ses
hırıltılarla iniyor kabaran hırsı
kör niyetleri yuvarlanıyor kendi uçurumunda
iş kotarmak oluyor
arabuluculuk oluyor
zorba tehdidinin adı

öte yanda biz varız biz
ülke ülke
kulaktan kulağa yayılıyor sesimiz
emekten yana sesiz
haykırıyor us
uşaklık bu denli kutsanmadı hiç
bu denli hızlı yollanmadı hiçliğe
ülke ülke yayıldıkça sesimiz

Evin Okçuoğlu

MONTAJCI MERT

2011-08-27T22:35:00.000-07:00

Bağımsız medya portallarından birinde çalışan Mert montaj yapıyordu. O sabah kameraların kaydettiği olay, maharetli ellerinde bambaşka bir haber oluyor, yeniden şekilleniyordu. Montajcı Mert, Mert Montajcı olarak kendini tanıtabileceği zamanlara içten içe özlem duysa da şimdilik elinden bir şey gelmiyordu. Medya portallarının hangisi bağımsızdı ki sonuçta! "Mert montajcı" olarak çalışacağı bir yer bulması artık çok zordu.
Safiye teyze, o sabah yaşanan olayın tanığıydı. Akşam haberlerde olayın nasıl değişerek yayınlandığını görünce, “Amanııın, ağzı başka oynuyo, sesi başka duyuluyo, bu ne sihirli alet böyle!” demeden kendini alamadı. Koşup yanına gelen torununa:
“Ben oradaydım. Valla da yalan billa da yalan, sırık kadar boyundan posundan utanmıyor da bunca yalanı peş peşe sıralıyor. Herkes de sahiden polisi alkışladık sanacak. Ayol çocukları döve döve öldüreceklerdi, ağızlarını kapata kapata ite kaka soktular otobüse… Buna can mı dayanır! Hepimiz anayız. Bak bak bak… Teröristleri yakalayan polisi alkışladılar diyor.”
“Anneanne sen ne sandııın, onlar dünyada görülmemiş yalanları söyletir, olmamış olayları oldurur, yaşanmamış savaşları yaşatır. Sabahtan akşama bu televizyonun başında ne düşüneceğimizi, izleyip de hangi artisti beğeneceğimizi belirler.”
“Kimmiş bakayım bunlar?”
“Eee, onu sen daha iyi bilirsin. Kendin tanık oldun. Ne diye bağırıyorlardı bu sabah tesadüf ettiğin gençler?”
“Aman be can torunum, bende o kadar akıl mı var! Arada İngilizce diyorlardı. Go golu bi şeyler ama işbirlikçi dediler abede dediler, sahi, emperyalizm ne demek Sinancığım?”
Hayat hızla akıyordu. Montajcı Mert zamanın bu acımasız çarkında, gazeteciliğin onurunu daha fazla ayak altına almadan ya işinden ayrılacaktı, ya da diğer arkadaşları ile birlikte bu yalan medyada daha fazla suça katılmayıp, hep birlikte direnişe geçecekti.
Montajcı Mert, direnişin 4. gününde diğer televizyoncu arkadaşlarıyla birlikte otobüse ite kaka götürülürken çekim yapan bir kameramanla bir an bakıştı.Sessiz bir konuşma içeren göz gözelik anı uzadı da uzadı.
Daha sonraki günlerde Mert’in annesi ile Mert’in o göz göze geldiği kameraman gencin annesi aynı demir kapılarda, aynı duruşmalarda aynı sloganı haykırdılar. Gerçekliğin çarpıtılır yanı da çekim yapacak kamera da kalmamıştı.
Evin Okçuoğlu

evinokcu's photostream

2011-08-27T08:56:00.001-07:00

evinokcu's photostream on Flickr.

YUDUM

2011-08-25T03:29:00.000-07:00

yudum yudum sökülür aşkımız
yaşaran bir gözün suladığı gülücüktür
içinde bir özlem buzu erir kadehlerin
aşk
olduğu gibi durur
Evin Okçuoğlu

YARA

2011-08-19T00:25:00.000-07:00

gecenin sargısı çözülünce
akşamın soğuğuna sığınmış özlemlerimizdir
güneşin altında ısındıkça
acıtan
yakan
kavuran

UÇURTMA

2011-08-15T01:20:00.000-07:00

kuyruklu yıldız değil
sadece gece uçurulan uçurtma bu aşk
ipi dolunaya sarılı
çek çek çek...
Evin Okçuoğlu

Fear/Korku

2011-08-11T03:05:00.000-07:00

FEAR

they don’t let us sing our folk songs Robeson
My pearly teeth African friend
My eagle winged canary
They do not let us sing our folk songs
they are afraid Robeson
afraid of dawn
of seeing, of hearing, and of touching
of crying as if having shower barebody under the rain
they are afraid of laughing as if biting a tight(hard) quince
they are afraid of loving, like our Ferhad
(you might have a Ferhad Robeson, What’s his name?)
they are afraid of seed and soil
of running water and of remembering
a friendly hand that asks for neither discount, nor commision or credit
has never settled into their palms as if a -free and easy- (hot) bird
they are afraid of hope Robeson, of hope, hope
they are afraid my eagle winged canary

Nazım Hikmet Ran
1948

Çeviri: Evin Okçuoğlu

YATAĞINDAN DÖNMEYEN

2011-08-07T09:55:00.000-07:00

çığlık çığlığa duyuldu
kaygı kaynağından
ölüm getiren ses:
durduramıyoruz bari diyordu
değiştirelim ırmakların yolunu

akışları bulandırıp bozalım
yatağından döndürelim
sosyalizme yönelimi

kana kana dönsün kanla
karınları günübirlik doya doyura
onurdan çala çala
dönsün yatak
kıvrılsın karşı devrim safına

işgalin adı satın alma
santral bahanesi
ağaçlar düşsün bir bir
demir tavında dövülsün
yıllara yayılsın ölüm diyordu

durduramıyoruz bari
değiştirelim ırmakların yolunu

sessiz
çaresiz bir an oldu
birikti su taşasıya
yatağından belli oldu emeğin gücü
kan ter
içinde çizdi yolu
taştı bendinden
taşırdı kendini
çevirdi yatağının yönünü
tarihin gizil gücü
evet mührünü sildi
attı yeter imzasını

darmadağın oluncaya
düşman yatağı
kaynadı
yatağı döndürülemeyen su
kaynadı kazan
kalktı eller
indi eller
düştü
düş çürütenler

aklın yönü
düşlerin yönü
hep aynı umudun rotasında

Evin Okçuoğlu

UMUDUN ROTASI

2011-08-02T11:34:00.001-07:00

Sevgili,

Umudun rotasına girmişim, son kez çökmekte olan düzeneğe geriye dönüp bakıyorum. Akıldışı, bilimdışı, insanlık dışı emirler toz duman içinde yığılıyor üst üste. Özlem dindiren düşlerimizin aşındırdığı çimenlerin patikasındayım. Gür akışlı bir düşünce birikiyor çevremde.

Derin soluklarla, sessizce büyüyor tarihin görev düşürdüğü güç. Aynı öyküleri yaşıyoruz ama başka ülkeler giriyor araya, başka sayfalarda çürüyor yaprak. Başka başka dillerde aynı isyan parıltısı çakıyor.

Delişmen bir ıslık tutturmuş, gidiyor aklım başımdan, seninle aynı dilde, aynı öyküde çoğalıyor gülüşlerimiz. Gülüşümüz göz pınarında durgun su oluyor. Gülüşümüz, dudak kıvrımlarımızda yol alıyor.

Yaz ilerliyor sevgili. Nedensiz deniz kabukları biriktiriyorum. Yosunlar takılıyor aklıma. Kumdan kaleleri hınzır düşüncelerle yıkıyorum.

Umudun rotası günden güne netleşerek hep yerinde duruyor.

Aşkım kadar yakındır en güzel gün, diye diye şekilleniyor yol: Artık örtüşmüş büyük düşlerle düşüncelere doğru serpiliyor.

Evin Okçuoğlu

adrianapoli-edirne

2011-07-27T08:11:00.001-07:00

adrianapoli-edirne, a set on Flickr.

KAOS

2011-07-27T07:01:00.000-07:00

anlamsız oyuklara derin anlamlar gizlemişsin
balık hafızaların kahramanlarına ithaf sözlerin
delik deşik paradoksların
kargacık burgacık ünlemlerle süslü

gel vazgeçelim kerevize enginar süsü vermekten
sıcak sayıklamaların baygın bakışında
ağır toplara nişan almış öyküler yazalım
işporta sofrasından kalma gariban cümleleri
ihanet kavşağında unuttuk çoktan
artık edebiyat hepimiz kardeşize terfi

AYSIZIM

2011-07-16T20:08:00.000-07:00

1
gece çok sessiz
aşk duyulmuyor
dolunay mührü akıyor denize
eriyor sözler
sessizce
yıldız patlamaları gizliyorum
2
dolunaylı gecelerde
kıpırdaşan sulara
yürek oltaları atılmış
ucunda bir damla keder
kâh biz şiir yakalarız
kâh şiir bizi yakalar
3
unut gitsin bu tutkuyu
çatlasın gökyüzünün buz aynası
yaradan bıçağı çekip al artık
aksın şiir oluk oluk
sorun değil

Evin Okçuoğlu

HER ŞEY EĞRİYDİ

2011-07-03T12:28:00.000-07:00

her şey eğriydi
kuruldu başımıza ihanet
yüz sürdü
baş eğdi düşmana
düşman ki tüm kıtalarda
boydan boya işgal
bir uçtan bir uca
ihanetle kucak kucağa

her şey eğriydi
sözler
kurumlar
ve
kurum kurum kurulanlar
makamlara

her şey eğriydi
taşeron işi hesaplar
döküldü ortaya
iskelesi sökük
naylon sendika
direnişler bir başınaydı ama
doludizgin birikti kin
dehşetle bakan çocukta
şiddete direnen kadında
aşsız işsiz adamda
birikti
doludizgin gürlemek için

her şey eğriyken
kuruldu sandık
zıddını doğuran doğa
doğurdu doğruyu
sandıktan geçti kavga
çığ oldu büyüdü
yürüdü
bilinçle
bilimle yürüdü
tırmandı
koştu
sonsuza dek sildiği
köhne düşüngü

Evin Okçuoğlu

KIZIL ve MAVİ

2011-07-02T10:11:00.000-07:00

pencerelerde
yangın batışlı güneş
akşam üzerleri
ışınlar yalayıp geçtikçe
şımaran ağaç yaprakları

güneşin boyadığı deniz
denizden dökülen köpüklü kahkaha
dalga dalga sönen heves

karartamaz yüreğimi
yatışması zor
balık istifi dizdiğim
duygu yoğunluğu
avuç avuç kum fırlattığım
kıyısı sensiz
dibi sensiz mavilik
içime sızım sızım sızan
kızıl akşam tazeliği

Evin Okçuoğlu

KAYNAŞMA

2011-06-18T00:29:00.001-07:00

Kaynaşma olası mı senle
sen ki una değil karadumana bulaşmış
ihanet oltasında bir balık
kaynaşma meydanları ise kıpır kıpır

olası mı tutması dokuların
bünyenin atmaması olası mı
gizlenen yüzler
bir bir görünür

maskeleriniz kaynaşır ancak
umut kırıcılık kaynaşır
diz üstü durdurucu
onur kırıcılıkla
hayatın gerçeğinde kaynaşma var
kırılma hattı sıkışan coğrafyalarda
dokusunda emek gücü
kıpır kıpır

Evin Okçuoğlu

İŞÇİ SINIFI ACILARDAN GEÇE GEÇE DOĞRUYU BULACAK

2011-06-05T00:18:00.001-07:00

İŞÇİ SINIFI ACILARDAN GEÇE GEÇE DOĞRUYU BULACAK

Yıldırım Koç

Türkiye İstatistik Kurumu’nun verilerine göre Türkiye’de gelir getirici bir işte çalışanların yüzde 61,4’ü ücretli; en geniş tanımıyla, işçi sınıfı. Sayıları 14 milyonu aşan bu toplumsal sınıfın işçi ve kamu çalışanı sendikalarında örgütlü kesimi ise, en iyi yorumla, 2 milyonun biraz altında.
İşçi sınıfımızın çok çok büyük bölümü 12 Haziran genel seçimlerinde sınıf çıkarlarını göz önünde bulundurarak oy kullanmayacak.
Bazıları inancını temel kabul ederek oy verecek. İnanç kimliğini öne çıkarma eğilimi Sünniler arasında da, Aleviler arasında da yaygın. Birincisinde cemaatlerin ve tarikatların şeyhleri var, diğerinde dedeler.
Bazıları etnik kimliğini temel kabul ederek oy verecek. Bölücü terör örgütü ve yandaşları ırkçı bir anlayışla bu kimliği öne çıkarıyor. Ayrıca, Kürt kökenli işçiler arasında aşiret reislerinin kararlarına uyanlar da az değil.
Bazıları dededen babadan bağlandıkları partilere oy verecek. “Rahmetli babam vefat ederken vasiyet etmişti, bu partiden şaşma” diyerek oy kullanacak. Bazıları, “bizim köy oldum olası bu partidendir, parti değiştirmek ayıp olur” diyecek.
Bugün ne yazık ki işçi sınıfımızın çok küçük bir bölümü, sınıf çıkarlarını temel alan tercihler yapacak; siyasal partilerin işçi sınıfına yönelik tavrını dikkate alacak. Sınıfsız ve sömürüsüz bir dünya özlemimizi paylaşanların sayısı ise daha da az olacak.
Olsun.
Biz haklıyız. İnsanları kulluktan kurtulmuş bağımsız bir Türkiye’yi, laik ve demokratik cumhuriyeti, sınıfsız ve sömürüsüz bir dünyayı isteyenler haklı.
Bugün kapitalist düzenin ve hatta daha geri düzenlerin partilerine oy verenler, hayatın acı deneyimlerinden geçe geçe doğruyu bulacak.
İnanç temelinde tercih yapanlar, sermayedar sınıfın böyle bir ayrım yapmadığını öğrenecek; inanç temelli yaklaşımların işçi sınıfının gücüne büyük darbe indirdiğini görecek.
Etnik köken temelinde tercih yapan ırkçılar, sermayedar sınıfın ırkçılığı nasıl aşmış olduğunu gördüğünde, işçi sınıfı epey bölünmüş ve belki de ülke kan gölüne dönmüş olacak.
Seçim meydanlarında işsizlikten, yoksulluktan, yolsuzluklardan yakınılıyor.
İşsizliğin sorumlusu da, yoksulluğun sorumlusu da, yolsuzlukların sorumlusu da kapitalist düzendir ve Türkiye’de kapitalist sömürü düzenini ayakta tutan emperyalizmdir.
Kapitalistlerle hesaplaşmadan işsizlik sorunu çözülebilir mi; gerçek ücretler artırılabilir mi; insanca yaşama ve çalışma koşulları sağlanabilir mi?
Vaatlerde bulunanlar kapitalistlerden hiç söz etmiyor. İşçi sınıfımızdan birçok insan da seçim meydanlarında bu konuşmaları yapanları alkışlıyor.
Seçimler bitecek; sınıf mücadelesi sürecek.
Sermayedar sınıf, işçi sınıfının haklarına yönelik saldırısına daha bir güçle devam edecek. Fasılalarla sürmekte olan ekonomik kriz etkisini daha fazla hissettirecek. Bırakın kazanımların korunmasını, yeni yeni kayıplar gündeme gelecek. O zaman yine birçok işçi, “ellerim kırılsaydı da onlara oy vermeyeydim” diyecek.
İşçi sınıfımız bu süreçte en önemli kimliğinin sınıf kimliği olduğunu, inanç ve etnik köken kimliğini öne çıkartanların işçi sınıfına en büyük darbeyi indirdiğini yaşayarak öğrenecek.
Tekel işçilerinin aylık giydirilmiş ücretleri yaklaşık 2 bin lirayken, yaklaşık 700 liraya güvencesiz bir biçimde indirilmesi gündeme geldiğinde, işçiler, inanç, etnik köken, siyasal görüş farklılıklarını geri plana atarak, sınıf kimliği etrafında birleşmişti.
Kapitalizmin genel seçimler sonrasında gerçekleşecek yeni saldırısı, işçilerimize, “kendim ettim kendim buldum” dedirtecek; yaşayarak öğretecek. Galiba da sınıf mücadelesi başka türlü öğrenilmiyor.

YAZ AKŞAMLARI

2011-06-03T14:00:00.001-07:00

YAZ AKŞAMLARI

yaz akşamları
denizde kızıl dalgalar
iğde kokusuyla sarmaş dolaş
çocuk ağlaması karışan
bir isyan yatıştırırım içimde

dudağımın suskun kıvrımında sabır
göz bebeğimde
aşk rengin gezinir

sevinç tortularıyla
okşar sesim sesini
aşk yüklü bulutlar çarpar
düş delen zirvelerime

şiirden bir köprüyle geçilir sana
aşktan kelepçe soyutlamasıyla
kanatırım yüreğimi
sızım sızım özlem damıtırım
gül yaprağı dökerim yamaçlarımdan
yaz akşamları
yoğunlaşmış bir sözdür
“sevgili”

“Goya'nın Hayaletleri” için

2011-05-27T23:23:00.000-07:00

İÇİ GÖRÜNEN ŞİİRLER ADLI KİTABIMDAN ALINTILADIĞIM BU ŞİİRİMDE,
ENGİZİSYON İŞKENCESİNDE SUÇUNUN NE OLDUĞUNU BİLMEYEN VE KONUŞTURULMAK İSTENEN KADINLA (İNES) BUGÜNÜMÜZE BAĞLANTI KURUYORUM...
NEYİ İTİRAF EDEYİM GERÇEK NEDİR BANA GERÇEĞİN NE OLDUĞUNU SÖYLEYİN DİYE YÜKSELEN ÇIĞLIĞI DUYUN.
ORTAÇAĞI GERİ GETİRMEK İSTEYENLERİ TARİHİN ÇÖPLÜĞÜNE ATIYOR, O ÇIĞLIĞIN İZİNİ SÜRÜYORUM.
GERÇEK, TÜM IŞILTISI İLE İLERİYE DOĞRU OLAN AKIŞTIR. DURDURULAMAYACAK.
ERGENİSYON SANIKLARINA İTHAFTIR.
FİLM: GOYA'S GHOSTS (2006)

“Goya'nın Hayaletleri” için
“Bana gerçeği söyle!”

Kirli bir yolculuktu
Kutsal odalardan yayıldı irinli lekeler
İzleri solan gülüşlerde saklandı

Ortasındaydık zamanın ve değişti her şey
Eller değişti öpülen eller, tapılan eller ve hükmeden
Tarihin mahzeninde çürüdü masumiyet

Demir kapılar açılıp kapandı bir bir
Göründü hükmedişin can alıcı ağzı
Ateş püskürdü saflığa, kırık dökük umuda
Saçı sakalı kanı canıyla insana
Anası bebesiyle sevdanın üstüne yürüdü

Kol gezdi bir hayalet tarihin içinde
Yakarak geçti içinden zamanın
Sorgularıyla gerilen bilekler büküldü
Başı sonu belirsiz oyun oyun içinde
İnancın ve inançsızlığın sallanan bedeniydi ellerde dalgalanan
İzi kandı
İzi kaldı bu kirli yolculuktan.

(2007)
Evin Okçuoğlu

Zirve

2011-05-18T12:27:00.001-07:00

Zirve

son perdesinde hayat
çocuksu bir sus işaretidir
suskunluğu
bir ağaç gövdesi
suya dalan bakış
dinginliğidir
tek tanığım gözlerin
erişimsiz şenliğim
kavuşmasız zirvem

senden çıkar yola
dizinin dermanı sendendir
ve sana varır sonunda
Evin Okçuoğlu

imza günü

2011-05-11T23:52:00.000-07:00

EVİN OKÇUOĞLU
İMZA GÜNÜ
14-15 MAYIS
YOĞURTÇU PARKI
KADIKÖY

PAÇAVRA

2011-05-11T15:41:00.000-07:00

her kıtanın kanı
kurumuş üstünde
gözyaşında yıkanmış
kurumuş sonra
kederin kavuran sıcağında
çoktan eskimiş
devri dolmuş
yama tutmaz bu paçavra
delik deşik liğme liğme
dokunsak dağılacak
küresel bela

Evin Okçuoğlu

Replay - Amazing Animated Short Film by Talantis Films Distribution

2011-05-08T02:22:00.000-07:00

SANSÜR KARANLIĞI

2011-05-04T04:43:00.000-07:00

resme tıklayın

Z - STAR - Slow Dancin'

2011-05-02T10:54:00.000-07:00

TOPRAK SU GİBİDİR DEVRİM KAÇINILMAZ

2011-04-30T04:54:00.000-07:00

TOPRAK SU GİBİDİR DEVRİM KAÇINILMAZ

alın terinden yağmur bulutu birikiyor
güneş kar topluyor karanlık madenlerde
dereler denize dipçik inişinde gürülderken
sınıf kini eritirken demirci
toprağı deşerek biniyorum öfkeme
yüzlerce yılın hırsı kök söküyor tarlada
devrim lavlarına kapılıyor titrek cılız ihanet
puslu sabahı yırtarken sesimiz
parlıyor haykırışımızın gücü
sonsuz devinimin içi sığmıyor içine
insanlık sayfasına ısınıyor içimiz
kaynaşıyor enternasyonal toprakla

Evin Okçuoğlu

BU BİR BÜYÜDÜR

2011-04-27T00:30:00.001-07:00

Eyy yeryüzünde söylenmiş, tarih sayfalarında uyuklayan en güzel sözler, hepiniz gelin. yeryüzünü kaplayın. Eyy yürekleri burkan sihirli sözler, acıların tınısı ey, yeryüzünde nerede söylenmiş olursanız olun, hangi dilde hangi aksanda olursa olsun gelin. Tüm coğrafyalardan alın başınızı gelin. Bugün söylenenler yetmiyor. Bütün kültürlerin harcını katıyorum birbirine ki insanlığın zulme karşı duruşundan bir anıt olsun. Değil mi ki insan aklı ve yüreği bir eser verdi, yıkılsa da o anıtın soyutu yeter. şair büyüsü tutar. işte diliyorum. Dünyanın tüm sanatları ile yükselen en güzel güç, yok edici yıkıcı, kan emici, zalimin üzerine olsun.

Evin Okçuoğlu

SANAT ORDUSU

2011-04-26T22:42:00.000-07:00

Donnie Darko - Mad World

2011-04-24T17:29:00.000-07:00

Trio Aksak - Men Onu Sevmişem

2011-04-24T16:48:00.000-07:00

Trio Aksak - Oy Benim Sevdicegim

2011-04-24T16:47:00.000-07:00

Kaynayan su içindeki kurbağa toplumları ...

2011-04-06T03:02:00.000-07:00

Ruhi Su - Erzurum Dağları Klip

2011-04-05T01:13:00.000-07:00

GÜLÜŞÜM

2011-04-02T17:16:00.001-07:00

Gülüşüm

gecedir
el etek çekişirken loş sokaklar
bir martı çığlığı düşer denize
tüm ezgiler başına toplanır
yabanıl eller
uzaktan da uzak
nasıl olur bir çığlığı okşamak

mavisi kararmış göğün altında
akşamla örtünür şehir inceden
renk renk şıkır şıkır neonlar yanar
yanar dağlanır
zifiriye çalar sular
sulara gömülmüş çığlık kanar
blues susar birden bire
gece, tepeden tırnağa sen
gamze gamze yıldız serper gülüşüme

Evin Okçuoğlu

evinokcu's photostream

2011-04-01T01:55:00.001-07:00

evinokcu's photostream on Flickr.

çektigim foto setleri

YABAN OTUDUR YOKLUĞUN

2011-03-30T00:28:00.001-07:00

aşktan önce son çıkışta
bekleşir yürek
düşsel kavuşma kavşağında
demir leblebidir sabır
sallanan diş er geç kırılır

sığamaz yerine
atar kendini dışarı
yola düşer yüreğim
ufka küfür savurur
ağaçlara dallara takılır
tökezlerim
gömülmüş iyice
görünmez depremim
özlemle aşkla titreşim

sormak isterim sana
bahar dalı
kabarık toprak
anlat gizini
hangi sıcaklık patlatır tomurcuğu
kaç oranında su yürür damara

öğret ki
sıcaklığımı vereyim
tomurcuk kesileyim
dayanayım uzaklıklara
ışıtmadığın karanlığa
ıssız soğuklara

yokluğun uçsuz bucaksız
diz boyu yaban otudur
söke söke kavuşulur
sökülmez aşkın içimden
yorgun düşer şiir
açar en güzel gün için çiçeğini

Evin Okçuoğlu

Akdenizce

2011-03-19T10:47:00.000-07:00

Akdenizce

kesilmiş soluklar yine
kan oluk oluk
aval bakış
kof bilinç
yırtık haritamın filmi
oyun hep aynı oyun
kaçıncı kez gösterime girdi

örgüsü pörsük
ağları delik deşik
tezgahı eski moda
Akdeniz
örtme yüzünü konuş
düğmeye bastı yine
emek düşmanı
can evi para
alçak uzlaşma

kirli savaşın adı operasyon
reklamlar girdi araya
savaş uçakları yok pahasına
son moda bunlar
kesin ölüm
güçlü bomba!

çeşme başında
bu üçüncü kavgadır
ey utanmaz dünya
aksın artık petrol musluğu
emekten yana

bin yıllık gözü dönmüş uğruna
ölmek
gidiyor ağrıma

konuş artık Akdeniz
tek başına kalsan da
esir dilimiz
kul çaresizliğimiz
konuşmak yetmez
isyan diliyle haykır akdenizce
sökülsün can söken pençe
çökersin teorisi
kirlettiği sularında ey Akdeniz
bozulsun orantısını deştiğim denge

Evin Okçuoğlu

YOKUŞ

2011-03-10T06:23:00.000-08:00

yüzyılların içinden kıvrılır yokuş
zulmün tarihinden,
açlıkla terbiyeden
utanç yangınlarından geçer

kuru dallar örer ağını gün bitimlerinde
tek kişilik masaya düşer efkâr
ne hazindir ıssız yokuşta karaltılar
çöken akşamdan kalmadır omuzlar
elde günün nafakası
körpe eller kapıda karşılar
yükselir merdivenli dar sokak
pencereler mıh gibi suskun
saksı dizileriyle direnir hayat
insansız bir sokak
gökyüzü sıkmış avucunu
avucunda yıldızlar
tek mi çift mi der durur

haritama düşen kara gölge
bol yıldızlı bayrağın bukalemunu
kof gövdesi yalan ve zindan
çürümüş dişlisi kırık ekran
sönsün can körüğü
bin bir çehresi solsun
nasır tutsun korkunun soğuk titrekliği

dört duvar dikenli tuval olur
her gün değişir düşsel resim
can yandıkça çığtopu olur zırhlar
çoğalır birikir emeğin bilinçli kini
bu yokuş sisiphos yokuşudur

Evin Okçuoğlu
Fotoğraf: ATIF ZAFRAK

EKMEK ONURUN ÖNÜNE GEÇMİŞ

2011-02-15T23:18:00.000-08:00

Hiç de şaşırmadım sevgili; süreci saygıyla seyrediyoruz derken işbirlikçiler, dolar bazında maaşlandırılanlar, konuşurken ve yazarken uzlaşık kalemler, nasıl da körleşme içindeler; görmüyor, göstermemeye çalışıyorlar, faşizmin karabulutunda kararan bugünü ve geleceği ve faşizmin sisinde görünmez edilen çırılçıplak gerçeği.
Hiç de şaşırmadım sevgili, itici bir çaresizlik ve bayağılıkla yandaş gazetecilik görevini yaparken meslektaşlarına olanlar karşısında kıvıracak söz bulamayıp, ezberlediklerini bir dua gibi tekrarlayışlarını tiksinti ile gördüğümde de.
Torba torba yasalarla üç kuruşluk vergi affı için koskoca hırsızlıkların bağışlanmasına da sesini çıkarmayacak olmanın dilimizde bir karşılığı olmadığını düşünüyorum. Bir cebe iki kuruş bırakırken diğer cepten gelmiş geçmiş tüm alınterinin çalınmasına ses etmeyen her soluğun nasıl hepimizi soluksuz bırakmakta olduğuna da pabuç bırakmayıp, bütün bunlar olurken ısınan Akdeniz sularında seyreden Amerikan savaş gemisinin kıyımıza yanaşmasını, mürettebatın Marmaris’te esnafın yüzünü güldürmesini duyunca da şaşırmadım. Demek ki Marmaris Dolmabahçe değil sevgili. Ekmek, onurun önüne geçmiş.
EVİN OKÇUOĞLU

BORDA

2011-02-10T00:36:00.001-08:00

BORDA

Güzel canlar hoş canlar
Demini alır bu gemi
güvertesinde aşk bilenir
yüzer kavganın ortasında
kaptanı işçi bilimi
bordasında sınıf kini

Evin Okçuoğlu

KURŞUN

2011-02-04T00:25:00.000-08:00

kalabalığa yanlış yön gösterenle
aynı işi yapar kurşun sıkanlar.
herkes birlik olup karışacaksa aramıza
barbarlar dahil,
er geç kırılır barbarın uşağı kurşun kalemler

Evin Okçuoğlu

YANKISIZ AVAZ

2011-01-29T01:57:00.001-08:00

dünya ve ben
patlak bir top
ten ve yürek
aradan çekilen aşk
içimden sızıp hayata karışan
kanı çekilmiş damar

geri dönüşümsüz
sevdiğim sözlerinden
yankısız avaz

ölüme doğandır havada salınan
saçak saçak kökler
yeni koparılmış toprağından
su ister
toprağına gömülmek ister

bin bir imgeye bürünür aşk
tebdil gezer şiirimde
içini çeke çeke gider

ŞİİR BAHÇESİ'NDEN

2011-01-28T00:21:00.000-08:00

"Kıskanç

kıskanmak ne demek bilmem ben
kardeşimi çok severim
ağabeyimi ablamı da
annem çıkardı eski resimleri
bebekliğimi sevdi
ağlamaklı oldum.
kıskandım ben kendimi."

EVİN OKÇUOĞLU

"Ekran Oyunları

oyun yerim park değil artık
başındayım parlak ekranın
göz diker cama otururum
yenilmem yarışlarda

her askerim kahraman
gözün yaşına bakmaz
hep yenerim rakipleri
yok ederim koca şehirleri

hayatın gerçeğinde
böyle mi ölüyorlar
insanlar ağlamadan
kenara düşüyorlar

başka bir dünya bu
gerçek olandan farklı
alışmasın parmağım
tetikler ağlamaklı"

EVİN OKÇUOĞLU

(ŞİİR BAHÇESİ'NDEN ATP Yayınları 2006/ 2. BASKI EYLÜL 2010)
EVİN OKÇUOĞLU

KIRAN KIRANA

2011-01-22T14:58:00.000-08:00

toprağın altında yatanlarımız
anılarda yaşayanlarımızla
geleceğe sarıla sarıla büyüyen bir yumaktı kavgamız

şekilsizdi ve renkten renge giriyordu ihanet
anma günlerinde çiğnedi
anarken sildi geçmişin izlerini
ayak oyunlarıyla sulandırdı değerlerimizi

son dönemecin şahlanan konvoyunda
karanfiller üstünde şakladı elleri
yumruklarından yalan akıyordu
ağıtlar çürüyordu fırıldak göz yaşında

birden bir çocuk sesi duyduk
yüzleri yok yüzleri yok diyordu
önce aldırmadık
en büyük tutkuydu
kolumuz kanadımızdı inançlarımız
ve yanılsama

evden çıkıp erkenden
iş arıyordu geri kalan
eli boş yüzü yerde babalar
çocuklardan kaçırılan bakışlar
sımsıkı bir ağız işyerleri
kapılar üstümüze bir bir kitlendi
her dönüşte kapımıza yığılan hınçtı öfkeydi
elimiz kolumuz bileniyordu durmadan

ağrımıza gidiyordu kırılan kolun yen içinde kalması
o yüzden sorup durduk kim kırdı diye
herkes birbirini işaret ediyordu
çocuk yeniden haykırdı
kalmasın içimizde ciğeri beş para etmeyen
zor oldu ayırmak
kol ile kıranı birbirinden

eriyordu zaman
yalana batmıştı şarkılar, marşlar
şekilsiz günler içindeydik
uzaklaştık iyice varılacak noktadan
baş roldeydi sahtekâr çömez
kahraman da oldu bir süre
kahramansızlıktan

akan kan acıyan can dizildi sonra
unutkan zaman sarsıldı bir bir
tek tek çevirdi sayfaları
ne tahrifatçı ne düzenbazdılar
her ıslıkta korku sızdı cüzdanlarından
kalemleri söktük paslı ellerinden
çıkardık ak alınla anıların özünü
çocuk uzattı ellerini
işe koyuldu
hepimiz birer çocuktuk artık
bayrak bayrak yükseldi gelecek ellerimizde

Evin Okçuoğlu

Hrant İçin

2011-01-19T02:43:00.000-08:00

kopkoyu kahve rengi
kurumuş kan
kansızlığa reçete olur mu elimdeki
avaz avaz açan can çiçekleri
E.O

BİRİKİM

2011-01-07T02:03:00.001-08:00

eller,
okşantı dalgasından yorgandır
çekilir üste

dudaklar,
susmayı biriktirir diğerinde

yürek,
dile gelmiştir çoktan
iki kişilik düette çarpar

demidir aşkın,
savrulan saçlarımızdan

yılların özüyle dolu doludur gözlerimiz
dokunur birbirimize

EVİN OKÇUOĞLU

DÜNYANIN KILCAL KÖKLERİ

2011-01-02T06:46:00.000-08:00

Sevgili,
Dünyanın kılcallarından geliyor kıpırtı.
Hissediyorum.
Elleri renk renk, kıvrım kıvrım.
Okyanus dalgaları kadar güçlüdür. Tutuşuyor eller, kılcallar, tek tek ve bütün ülkelerde toprağın en derininden gürlüyor.
Üreten ellerin kılcal bağı güçleniyor kıtadan kıtaya. Sevginin en yoğunuyla nefretin en güçlüsünden oluşan bir bağdır bu. Kopmaz bir bağdır çünkü eksiksizdir yapısı.
Hayal güçlerimiz birleşiyor ellerimiz gibi ve düşlerimiz tek tek hayat buluyor ülkelerde. Sınr koyanlara, onur kıranlara, ezim dayatanlara, emeğimizi, canımızı, kanımızı yüzyıllardır çalanlara karşı tek güçtür kılcal dünya, yoksul kimsesiz çaresiz odaların içinden, işliklerin, dumanlı girisinden, tozlu tortulu fabrika duvarlarının ardından fışkırıyor, tarlalardan dağların dehlizinden, ovalardan, hayatın kuytusundan kıyısından çıkıyoruz yüreklerimizi beynimizi koyuyoruz ortaya.
Sevgili işte tam orada dirençli köşesinde dünyanın, kaldırıyoruz başlarımızı, dimdik duruyoruz sımsıkı yumruklarımızla. Hayatı savunuyoruz. Bin kat daha güç katıyoruz kavgamıza. Özümüzden sızan acı, yüzlerce yıllık birikmişlikten, işkencelerden, idamlardan, haykıran ve hiç susmayan bir ses dağlaşarak yükseliyor.
Kaldırıyoruz başlarımızı sevgili, tüm dünya kılcallarından aynı düşmana iniyor öfkemiz.
Özgürük, barış ve demokrasi kim içindir biliyoruz. Ve bu toprağın bağrında tek bir filizin nasıl gereksinmesi varsa suya, güneşe, işte öyledir bizimki de… Toprak su ve güneş birleşir üreten ellerimiz gibi. Meyvesini çıkarır bilince. Bilincin en berrak ve duru yerindedir devrim. Hoş gelir.
Evin Okçuoğlu

BAĞLAMA ZAMANI

2010-12-18T03:31:00.001-08:00

baş yerde ise
büker beli
ev halkı değil
sırtındaki kamburun nedeni
dünya sömürgeni

ey ürkek yürek düşük omuz
şimdi ağlama değil
bağlama zamanıdır ileri

başı gözü silkinip kaldırınca
görüp anladıkça çarkı çileyi
bağlama zamanı şimdi
sınırdan sınıra can havlini
ülkeden ülkeye kabaran toprağa

sazın telini kulak pasına
yanık türkülerden koparıp düşleri
bağlama zamanı şimdi
gürül gürül sesimizi marşlara

günlük hınçlarımızı da
ağıtları anıtları ile alıp tarihi
açık yaramızı da tutup yakasından
şimdi ustalık büyük kavgaya bağlamada

vahşi devin dişlisini
soluk kesen son greve bağlama zamanı
dünü bugüne bugünü yarına
bağlamları birbirine ekleye ekleye
oturta oturta yerine kavramları
ayrık otunu ayıkladıkça
emekçi sınıfların gücünü
sonsuza bağlama zamanı

EVİN OKÇUOĞLU

Facebook (3)

2010-12-15T01:34:00.000-08:00

DAR ZAMANLAR

durmuş bir saate gömmek istiyorlar bizi
günde iki kere aşkı gösteriyoruz
ışık hızında kavuşmalarımız bir an gibi sonsuz
saatler çürüyor sensiz ve durgun
yeşil kalan yapraklara şaşıyor sonbahar
kış aldırışsız savuruyor karı
kediler giriyor kapı arasından
hayra yoruyor kadınlar
bakışlarımız değmiyor birbirine
ne var ki sevgili akacak zaman yeniden
akrebi yelkovanıysak bu sürecin
donuk kristal zamanları geçeceğiz hızla
kar altından çürümüşlük yeşertecek yeniyi
ne kadar daralırsa kapılar
o kadar güçle akacağız sel gibi

...

2010-12-14T15:29:00.001-08:00

KIRIK PENCERE CAMLARI

İÇERİSİ YUVA

DIŞARISI BEN

EVİN OKÇUOĞLU

DANS

2010-12-12T08:44:00.001-08:00

Hırçınlığım lacivertti gökte yağmur öncesi
Beyaz dantelli masalda saklı hoyrat ellerim
Kabarır eteklerimden öfkem, bedenim susmayan şarkı.

Başı döner dünyamın, dansımdan isyan doğar
Adımlarım çarpar yere, acır geçmişim
Dağların tozu sinmiş yağmur suyu akar koynuma

Sesimi duyarsın, sızlayan, boynu bükük
sesimin okul dönüşü yakası bağrı açık
sesim kaybetmiş misketini, saç örgüsü sökük

Çocuklar mektuplarla var, göç eder kıtalar
Anayım ana dilde ağlarım, ak düşer, yaş düşer
Düşmez başım, bakışımdan kabarır dalgalar.

Evin Okçuoğlu

KIŞ KAPIDA

2010-12-11T00:34:00.001-08:00

akşam haberleri biter
kış kapıda der spiker
sabah olur
pencerede tıkırtısı kışın
fırtınadır kar borandır
savrulur taneler
sensizdir yine ilkkarın coşkusu alınmış hüznü
yine şarkılar üşüşür, sonra şiirler
yine her zamanki gibidir ıssızlığım
sorsalar seni
kış kapıda işte gelmişsindir
direnen ağaç dalıdır yüreklerimiz
aşkın kar fırtınasına
yerler beyaz döşek olmuştur
düşlerde yuvarlandığımız kışla kavuşma
rüzgarın fısıltıları büyür kulağımızda
aşk mıdır o bilemeyiz önce
yaprak çırpıntıları geçirir yürek
dallarımızla direnir dururuz bazen
kırılıp dökülürüz ve biliriz kıştır bu
ne kaçarız ne karşılarız
öylesine bekler sanırız kışı kapıda
savrulsak da aşktan yana
dirensek de boşuna
göklerin döktüğü ilkkarı karşılarız
ıssız pencerelerde
memleket haberleri yine kasvetlidir
okumak gelmez içimizden
buz gibi sözler yıkılır karşımızda
çatlar göz yaşı göllerimiz
yokluğunda sevgili düşü ile titremektir diye
ayazı severiz rüzgarı hissederiz ölesiye
daldırırız başımızı buluta
yeryüzüne aşk eritiriz

Evin Okçuoğlu

SORUMLULUK DUYGUSU GELİŞMİŞ BİR AYDIN: ASIM BEZİRCİ*

2010-12-05T10:40:00.000-08:00

SORUMLULUK DUYGUSU GELŞMİŞ BİR AYDIN: ASIM BEZİRCİ*
Bugün burada yalnızca dört dörtlük bir edebiyat adamını değil, aynı zamanda ve öncelikle sorumluluk duygusu da iyice gelişmiş katıksız sosyalist bir aydını konuşacağız.
(…) Parasız yatılı okuduğu Erzurum Lisesini pekiyi dereceyle bitirip İstanbul’a üniversite öğrenimi görmeye gider. Nice umutlarla geldiği İstanbul’da edebiyatın kaynağı burasıdır diye edebiyat fakültesine yazılır. Karşılaştığı uygulamalar, tanık olduğu çelişkiler bu duygulu ve erken uyanmış insanı çıldırtır adeta. Bozguna uğradığını, Türkolojiyi bırakıp başka bir bölüme geçmeyi bile istediğini anlatır daha sonra. Ama gerçekleştirmez. Bir yıl okumuştur ve bu bir yılına kıyamamaktadır. Çok güç koşullarda sürdürmektedir öğrenimini. İstimlak bekçisi olan dayısının yanında kalmakta ve Kızılay aşocağında karnını doyurmaktadır; pek çok akranı gibi… Yazları Unkapanı’nda, köprü başında soğuk su ve limonata satmaktadır. Üniversitenin ikinci yılından itibaren yavaş yavaş sol düşüncelerle tanışmaya başlar. Bu dönemde bulabildiği sol dergi ve kitapları yutarcasına okur; Bunlar Bezirci’nin ufkunda yeni bir pencere açılması demektir aynı zamanda. Lisede okuduğu pek çok edebi kitap ve yaşadığı duygusal ortam nedeniyle şiirler yazmış, hatta bir öyküsü lisedeyken, Erzurum’da yerel bir gazetede yayınlanmıştır. (…)
Üniversite öğrenciliğinde ve hemen sonrasında sol politik düşüncelere duyduğu eğilim ve bununla yetinmeyerek katıldığı örgüt üyeliği, yıllar süren soruşturmalar, tutuklamalar ve yargılanmalar getirmiştir Bezirci’nin hayatına. Böylelikle hayal ettiği öğretmenlik mesleğine değil de, hiç bilmediği, bilince de hiç sevmediği muhasebecilik alanında yirmi sekiz yılını harcamıştır.
Bekçi dayısının evinde kalan, Kızılay aşocağında karnını doyuran, köprü başında soğuk su ve limonata satan ve sosyalist düşünceye ilgi duyan Asım Bezirci, yaşamında bir devrim daha yapıyor, kendi kendine Fransızca öğrenmeye kalkıyor… Edebiyatımızda böyle bir gelenek vardır. Hemen birkaç isim sayalım. Peyami Sefa’dan Cemal Süreya’ya dek pek çok edebiyatçımız, koleje, yurtdışına gitmeden, kendi kendilerine yabancı dili, özellikle de Fransızca’yı öğrenmişlerdir. Öğrenmekle kalmamış, oturup öğrendikleri bu dilden Türkçe’ye çeviriler yapmışlardır. (…) Asım Bezirci pek çok kuramsal kitap yazmış ve çevirmiştir. Bunların yanında, son yüzyıllık edebiyatımızın hemen bütün köşetaşı değerleri için birer kitap hazırlayarak, geçmişini bilen, onunla övünen, elbette onlardan farklı ve ileri düşünüp üretecek kuşağa bir arşiv armağan etmiştir.
Sorumluluk duygusunun nice önemli olduğunu boşuna söylemedik. Bakın edebiyat ve eleştiri anlayışını nasıl açıklıyor Bezirci: “…Bağlandığım bilimsel sosyalist dünya görüşü, eleştirinin de aynı bilimsel temele oturtulmasını gerektiriyordu.”
(…) “Benim bağlandığım eleştiride ise yaratıcılık şurada olmalıdır: Sanat eserlerini iyi kavramak, doğru çözümlemek, gerçeğe uygun olarak yargılayabilmek için yaratıcı olmak.
Bu da yeni yöntemler bulma, yeni ölçütler koyma, yeni yorumlar getirme yolunda yaratıcılık olmalıdır. Çünkü eleştirmenin kendisinin bir sanat eseri yaratmaya kalkışması, önündeki sanat eserini bahane ederek, ondan kalkarak kendisinin yaratıcılığa özenmesini doğru bulmuyorum.” Asım Bezirci bu düşüncesini şöyle açıklıyor: “Gerçi eleştirmen, yargısını verdiğinde iş olup bitmiştir, eser yayınlanmıştır, ama yazarı ondan sonraki ürünlerini verirken sözkonusu eleştiriden yararlanabilir. Ayrıca öbür yazarlar da bu eleştiriden yararlanabilirler. Kendi eserlerini yaratırken o eleştirinin getirdiği verilerden yola çıkabilirler.” Asım Bezirci eleştiride varmak istediği amacı şöyle açıklıyor: Türkiye’nin toplumsal, kültürel koşullarına uygun bir sosyalist edebiyat kuramı oluşturmak… Ayrıca kitlelerle bütünleşmek, onların bilinçlenme sürecini hızlandırmak için neler yapmamız gerektiğini ortaya çıkarmak.”
Asım Bezirci ile 1960’larda tanıştık. (Bu tanışma sanırım değerli ozanımız Hasan Hüseyin’le birlikte olmuştu…) Az görüşsek de birbirimizi sevdik, güvendik ve bağlandık. Daha iki yıl olmadı, onunla bir konuda telefonla konuşmuştum. 1930’lu yılların ünlü yazarlarından, pek çok toplumsal içerikli kitaba imzasını atmış Nezihe Muhittin’le ilgili kaynak arıyordum. Yurtdışında yaşayan bir dostuma gerekiyordu. Birkaç gün sonra Bezirci, sağladığı bilgileri bana göndermişti.
Bu çalışkan ve değerli dostumuz, bir söyleşide kendisinden söz ederken yine sözü getirip eleştiriye bağlıyor: “Ben bir halk çocuğuyum. Hiçbir şeyi kolaylıkla elde edemedim. Her şeyi arayarak, uğraşarak elde ettim. Ve bağlandığım dünya görüşü nedeniyle bir sürü acıya katlandım. Bu iki yaşantı bende şu eylem biçimini yarattı: Sürekli olarak çalışmak, direnmek, aramak ve yılmamak… Öyle sanıyorum ki, yalnızca yaşamanın değil, eleştirmenin de genel bir davranış yolu olabilir bu.”
Çok yıllar önce Bezirci’nin yazdığı bir şiiinin son dörtlüğünü okumak istiyorum:
…
“Anasız taylar gibi yalnızım
Yorgunum uykusuzum susuzum
Bir acı alev sanki akan
Kan yerine damarlarımdan”
Barış, kardeşlik, özgürlük, adalet… Asım Bezirci’nin cümle özlemi bu sözcüklerde ışımaktadır.
Erzincan’ın yoksul bir mahallesinde toprak damlı tek göz bir evde Refika hanımla demiryolu işçisi Hamdi bey’den 1927 yılının “kiraz ayı”nda doğdu Asım Bezirci… İki Temmuz 1993’te, doğduğu kente yakın Sivas’ta, nice canlarla birlikte katledildiğinde 66 yaşındaydı ve 70 kitapta imzası vardı… Doğru, dosdoğru yaşama serüveni özenilecek sorumluluk duygusu pek çok örneklerle doluydu.
REMZİ İNANÇ
*68LİLER BİRLİĞİ VAKFI’NIN 26 NİSAN 1994’TE ANKARA SANAT TİYATROSU (AST) SALONUNDA DÜZENLEDİĞİ “ASIM BEZİRCİ’Yİ ANMA TOPLANTISI’NDA REMZİ İNANÇ TARAFINDAN YAPILAN KONUŞMANIN GENİŞ BİR ÖZETİDİR.

Değerli ağabeyimiz, Remzi İnanç'ın isteği ile KURGU kültür merkezinde ASIM BEZİRCİ' Yİ anma gününde okuduğum yazısıdır. (5. Aralık 2010)

ÇAY BAHÇESİ

2010-11-25T11:33:00.001-08:00

en çok yakışan giysimizdi gençlik
aşk sayfamız daha tabula rasa
karşı masadaki bakışların uçurumu
sessiz kovalamacada son nokta
gözümüzü kaçırdıkça çağıran

şimdi bütün özlemlerimizi kuşanıp
geçiyoruz çay bahçesinin en kuytu masasına
yumuşacık bir tat kalıyor damakta
her yudumda buruk ama demli
o yudumdan sonra hazır dudaklarımız
aşk sözlerini bir bir sıralamaya
gözlerimizle okşuyoruz eldeğmemişliği

ekoselerini seviyoruz örtülerin
kül tablalarından aldırışsız uçuşlarda kül
külden bir sahnede tenimiz ürperiyor
dilimizin ucunda ha desek diyeceğiz
ve bir kıyısında bahçenin ille de deniz
dizlerimiz buluşunca masa altında
yorgun düşer ağaç gölgesinde bitimsiz düşlerimiz

Evin Okçuoğlu

FARKLILIKLAR ZENGİNLİK MİDİR?

2010-11-20T03:21:00.000-08:00

FARKLILIKLAR ZENGİNLİK MİDİR?

Farklılıklar zenginliktir söylemi üzerinde biraz düşünelim. Kulağa hoş gelen bu sözlerin kimlerin ağızlarından ne amaçla çıktığına bakalım.

İdeolojik farklılıkların zenginlik olduğunu söylemek, ideolojileri birbirine bulaştırıp yozlaştırmaktır. Yani kapitalizm ile sosyalizmi kardeşleştirip, kapitalizm bahçesinde oynatmaktır.

Etnik farklılıkların zenginlik olduğu doğrusundan yola çıkıp, yanlışa vardırarak emperyalist tuzaklara düşmek ve sömürüyü kolaylaştırıcı kavimlere bölünmenin yolunu açmak da doğru tutum değildir. Postmodern yöntem hep böyle yapar. Bir doğrudan başlatır bizi, ve sınıfsal temeli yok sayarak yanlışa vardırır.

Dinsel farklılıklara gelince, medeniyetler buluşması gibi sözlerle cemaatleri bir düzenek altına toplama çabaları izliyoruz. Devletlerin dinlerden eşit uzaklıkta ve din işlerine karışmaması savunulacakken, yapılmakta olanlar ilginçtir. Sünniliği olduğu gibi Aleviliği de devlet kapısına bağlama çabaları gösteriyor ki onların dilindeki zenginlik sadece zapt u rapt altına almak içindir.

Farklılıkların zenginlik olacağı günlerde, etnik kinler, sınıf kini ile dünyayı değiştirenlerce sonlandırılmış olacak. Şimdi kulağa hoş gelen her söylemin nasıl faşizme malzeme olduğunun yaşandığı kritik günlerdeyiz.

Farklılıkların zenginlik olduğu genel doğrusunu ve buna benzer birçok doğrumuzu alıp emperyalizmin malzemesi olarak kullananlara karşı sürdürülecek mücadelede netlik ve uyanık olmak gerekmektedir. Tuzaklar bizim söylemlerimizin üzerinde yükselmeye çalışan küresel faşizm tuzaklarıdır.

Yugoslavya'da etnik farkları zenginlik olmaktan çıkarıp kardeş kavgası ile devleti çözerek ele geçiren emperyalistleri, sınıf kininden büyüyen nefretle tarihin çöplüğüne atmak gerekiyor. Düşman aynı düşman. Barıiş ise ancak ortak düşmana tüm etnik farklar, sınıf kimlikleri ile ortaya çıkıp, kol kola yürürse kazanılır. Barışı şimdi savaşatan ekmek yiyenlerden dilemek de en büyük aymazlıktır. Çünkü onlar sadece barış ve demokrasi getirme söylemleri ile el koyma yağmalama için gelirler.

Etnik zenginliğimizi emperyalizmin elinde çar çur etmeden, faşizme karşı bir blok olarak durabilme dileği, inacı ve kararı ile.
Evin Okçuoğlu

ÇOCUK ONLAR

2010-11-20T01:37:00.001-08:00

Çocuk Onlar

Sayısal verilerde milyonlarcaydılar

Dünyanın yoksul yüzünde kararan

Aç şehvetlerin beden diye saldırdığı

Çocuk onlar

Oyun çağı hiç gelmeyen bedenlerdi onlar

Dünyanın kanayan yerlerinde toplanan

Çürümüş lanetli ellerin uzandığı

Çocuk onlar

Gözyaşı kurumuş kaç çift boş bakıştılar

Köhne barakalara çığlıkları asılan

Hoyrat düşlerin pençesiyle kaptığı

Çocuk onlar.

Şefkat içirin susayan çığlığa şimdi

Milyonlarca örtü getirin ısınsınlar

Donmuş yerlerinde dünyanın

Çocuk onlar.

Evin Okçuoğlu

İçi Görünen Şiirler 2009 kora yayınları

dünya çocuk hakları günü 20 kasım nedeni ile paylaşıyorum.

ÇALAKALEM

2010-11-17T16:01:00.000-08:00

şimdi bir şiir gemisi geçiyor
iç denizlerimizde pupa yelken
dalgalar vuruyor kıyılarına
incecik kumdan sözleri okşayan
ve soğuyor bozkırlar
düşlerimizden süzülen kırağı damla damla

şiir sek içiliyor
hırçın ellerimiz tutuyor kadehleri
sen gelmiyorsun diye döküyor saçını savruk kızlar
gemi kaçıyor usun
doludizgin özlüyorum anlıyor musun
yelkenleri söküyorum dize dize
kumdan sözler çarpıyor yüzüme fırtınada
çalakalem gidiyorum dibine aşkın
bir tek sen yoksun

bu dalga
bu kum
bu sevda
bu yürek akıntısı sendendir
kapkara bir tahtadasın
koskocaman bir çağlayan resmisin şimdi
döküldüğün yerde aşınan taşın sevinciyim
yine de aşılmaz bir sessizlik kadar uzaksın bana

FÜZE KALKANI

2010-11-15T06:44:00.001-08:00

güvercin kanadından düşürdük barış dalını
düşman çarpmıştı eliyle barışçıl kanatlara
yılmadık usanmadık diledik durduk körlükle
barışı istedik ille de
bir uçtan bir uca yürüdük ve diledik düşmandan
barış hemen şimdi gelecekti bir el etsek
teslim olmaktı oysa düşmandan barış dilemek

hiç duymadık ötüşünü barış güvercinlerinin
üzerimize gürültüyle gelen uçan makinelerdi
gülücük ötüşlü güvercin yerine
kara kanatlı füze başlıklı savaşkan
ürettikçe sattıkça onların ceplerini dolduran
kan kırmızı ederek yerin yüzünü
makinelere avuç avuç can kusturan

uzun menzilliler döşendi sınırlara
ölüm kuşanmıştı ve nöbetteydi nefret
hedefini şaşırmış nefretle kırdık geçirdik birbirimizi
savaştıkça canımız çıktı kanımız döküldü
kalkanlar dikildi yurtlarımıza
yoksulluğumuza indi sonra
hem de sınırların her yanında

gökyüzü ışıl ışıldı ekranlarda
ama havai fişek gösterisi değildi
yağan bomba
ölen biz
biz değilsek bizdendi
savaşın bıraktığı izden tanıdık birbirimizi
gözlerimiz iri mi iriydi
nefretimizin yönü değişti
var gücüyle nefreti besleyen köklere inen
kalkan ellerimizdir şimdi

ESKİ

2010-11-12T21:39:00.000-08:00

O duyguyu anlamak için herkesin taşındığı bir eski ev vardır diye düşündüm. ilk okul öncesi oturduğumuz kiralık evin önünden geçtiğimde birisi "BİZİM PENCERE"den bakıyordu. O evin eşiğinde annem babamın çizdiği çentikler vardı. Ağabeyimle benim büyüyüşümüzü o çentikler kanıtlıyordu. Çocukluk sesim gezinir odalarında...

Sonra biz taşındık... Sonra büyüdüm... Özelleştirme başladı!

Şiirimin ikinci ve son kıtaları tarlasından ve fabrikasından özelleştirme yolu ile sürülüp atılanların sesidir.

Ve şimdi daha bu şiire eklenmemiş olanlar var.

Askerler.

Bir yurt kalmayınca uğruna ölme ruhu da kalır havada. Şimdi mantık budur. Askerin ruh taşıyanı değil, paralı asker dönemidir.

Ne yazık ki "YENİ" kutsanıyor her zaman. Oysa şiirimin adı "ESKİ"

Bu ne çok asker böyle, azaltalım özelleştirelim ama önce işlevsizleştirelim mantığının geçerli olması yenidir.

Yurtseverliği özelleştirin, evladı, uğruna öldüğü topraklara girince, ağıt yakan anaları da özelleştirin akımı da yenidir.

Ama benim bu duyguların tümünü içeren şiirimin adı da Eski'dir.

Eskinin insancalığına GÜN aydın olsun.

ESKİ

Kapısındayım eski evimizin

Anılar benim ama

Pencereden bakan şimdi kim?

Kapıdaki çentiklerde

Boy atışımı görmeye geldim.

Sınırındayım eski bağ bahçemin

Gidiyor yine kasalarla üzüm

Eskiyor başka mahzenlerde şarap

Konu komşu sürgün oldukça

Salkım salkım gözyaşı boşuna

İncirin altında

Serinleyişimi görmeye geldim

Dibindeyim duvarın

Kulağımda makine gürültüsü

Ustabaşı da değişmiş

Az kalmış paydosa

Yine de geldim işte

Grev çadırında

Türkü söyleyişimi duymaya

(İçi Görünen Şiirler /2009)

Evin OKçuoğlu

AYLARDAN AŞK OLSUN

2010-11-08T00:41:00.000-08:00

nasıl gizlenir göz göze çakan şimşek

binlerce ışın kucaklaşır atılır öne

bedenler kıpırdamaz

duyulmaz ne gök gürültüsü ne yürek çırpıntısı

derin bir gözyaşı gölünde söner

kopkoyudur kıvamı aşkın, donar zaman

sevgili karşımızda olunca ansızın

gözden öze kılcal bir aşk yoğunlaşır

ellerimiz kavuşunca

yeryüzü sürüklenir

itilir çekilir boşlukta

gezegenler öper yüzlerimizi

aylardan aşktır yıllardan aşk

bir yaprak dansı olmalı bu

rüzgarla incitmesiz buluşmak

Evin Okçuoğlu

HİPATİA

2010-11-05T03:34:00.000-07:00

Hipatia

aç bağrımızı
kadınları tek tek çek yüzyılların içinden
Hipatia sorgula bizi 21. yüzyılda soyuluyor deriler hâlâ
kalemin pergelin var Hipatia öngörün ve duruşun var aşka
başka türlü olmak ne zor anlıyorum seni
ellerimizi tut Hipatia çıkar karanlığın körlüğünden bizi

ya da bırak soyulsun kabuklarımız tabular töreler soyulsun
yaralarımız dökülsün aksın irinler
bırak kalalım böyle
cehaleti silmiyor kendi yanıklarımızın ışığından başkası
bilmek de yetmiyor göğü, yıldızları
esir gözlerle baktıktan sonra

EVİN OKÇUOĞLU

YOKLUĞUNDA

2010-11-04T00:52:00.000-07:00

kırık dökük birkaç sevinci iliştirdim yakama
soğuksa hava ellerini düşledim
karanlıksa yaktım yüreğimde
ışıttım bana bakışını
sayfalara dokundum
harf harf açan çiçekti sözlerin
kokladım sana en yakın kokuydu umut çiçekleri
onları da taktım yakama
yetmedi sevgili

çıkmaz yoldu yokluğun
karabasandı
biriken kötü haberdi kapıda
sevgili sevgili dedikçe
yapayalnız sokağın ortasında
açıldı yollar
kavşaklar ve tüm geçitler açıldı
su serptim yatıştırdım
toz duman yüreğimi

sevgili sana yazdım
seni okudum yokluğunda
karşıladım bilenmiş çağlamış düşlerini
karşıladım en yumuşak en sevecen edayla seni
dil aşkın diliydi
konuştum o dilden
soludum o dilden esintini
yokluğunda sevgili diyemedim içimde birikti
şimdi şiirlerimin her harfindesin
her simge özlem ifadesi
yürek dokuması harflerden kumaşı aşkın
yokluğun renginde seni oyaladım kıyısına sevgili

Evin Okçuoğlu

UÇURUM SOHBETLERİ

2010-11-01T11:37:00.000-07:00

UÇURUM SOHBETLERİ

Uçurumun kenarındaydık hepimiz. Konuşuyorduk. Yaşlısı genci, işçisi öğrencisi, çiftçisi köylüsü aynı dipsiz gibi derin, karanlık ve korkunç ortaçağ uçurumunun kıyısına kadar itelenmiştik. Ortaçağ deyince ürperiyorduk. Daha önce de bunun benzeri olmuştu demek... İnsanlık onurunun yok edilişi, köleleşme, cemaatleşme ve kavimler kavgalaşması bir tarih şeridi gibi geçti gözümün önünden. Bu ikinci baskıydı. Ama artık yaşanmışlığın üzerine tıpkısı olamazdı. Daha bu güne özgü ve daha yetkin bir planın kurbanları olmamızı tasarlamıştı düzenek. Önceleri geçmişten ders almalıydık sözleri boşunaydı. Konuşmamızı istedikleri gibi konuştuk bir süre... Özgürlük demokrasi dedik... barış dedik. Ulus devri bitti artık dedik. Bunları bize dedirtenler ulus kavramlarına sımsıkı sarılmıştı oysa. Onlar küresel faşizmin oyun kurucularıydı. Biz ise geriye kalan tüm insanlık... Ezilen sömürülen yoksul bırakılan açlıktan ölenlerdik. Ve hepimiz aynı uçurumun kıyısındaydık.

Aramızda düşünürler, fizikçiler, kimyacılar, toplum bilimciler vardı. Durumumuzun açıklamalarını yapan konuşmalar sdohbetler ile çareler bulup çevrelerindekilere anlatıyorlardı. Bir basınca karşılık kıpırdamadan yerinde durabilmek bir başarı diyenler olduğu gibi, basıncı geri püskürtmek için ileriye doğru hamle için kenetlenmiş bir blok itişten başka çare olmadığını dile getirenler de vardı. Çok mantıklı geliyordu bu fikirler. Ama bir türlü onca kalabalığı bir blok haline getiremiyorduk. Aramızda uçuruma çekiştirenler de yok değildi. Göz göre göre gücümüzü azaltan bu işbirlikçilere olan öfkemiz, bizi uçurumun kıyısına sürükleyenlere olandan daha az değildi.
Nasıl mı geldik biz bu uçuruma? Kişisel olarak tek tek bizlere dayatılan medyaya uyduk. İrademizi, bilincimizi teslim ettik, dizilere, eğlence programlarına. Kitaplardan uzaklaştık. Bilimden üretimden ve eğitimden uzaklaştık. Yoksullaştıkça birbirimize girdik, boşandık, intihara kalkıştık, öldürmeye kalkıştık ev halkından başlayarak kinimizi boca ettik çevreye. Üçüncü sayfalarına düştük gazetelerin. Saatlerce evlenme programlarından eş seçtik ve yemek eleştirisine kulak verdik yoksul sofralarımızda. Belleklerimizi sıfırladılar. Yurttaşlıkla ilgili inançlarımızı dinsel olan ile değiş tokuş ettiler. Yoksullaştırılmamız kaçınılmazdı bu ekonomik sistemde. Yoksullaşanların çaresizliğini satın aldılar. El açtıkça açlık terbiye ettikçe bizi, onurlarımızı kafamızdaki bitler gibi tek tek kırdık.
Geriye gidiş var dediler, o süreci de hafifsedik. İşten atıldık, içeri atıldık ama karşımızdaki düşmana karşı bir olup ileri atılmadık.
Düşman kimdi peki? Herkesin düşmanı farklıydı. Düşman öyle gizliyordu ki kendisini, asıl düşman nerdedir kimdir göremiyorduk. Düşman sanıp kimimiz Irksal kinler üretti, komşu etnik kökene diş biledi. Kimimiz kendi mezhebinden olmayana düşmanımdır dedi. Kimimiz sağcı bu dedi kimimiz solcu, bilmeden etmeden düşman oldu.
Dünya kapitalist sistemi ekonomik krizlerin en büyüğünü yaşıyor şimdi. Hayatın nesnel gerçekliği safları netleştiriyor. Hızla ilerleyen bir süreçteyiz. Hem uçuruma ilerletiliyoruz, hem de artık bilincimiz yerine geliyor, Uzun bir uykudan uyanır gibi mahmuruz ama açılan gözler artıyor. Her şey birbirine bağlı diyoruz şimdi. Kriz de işsizlik de yoksulluk da ahlak ve onurun yerlerde sürünmesi de...
Ağzında lafı geveleyenler var. Uçurum kenarında aramıza karışıp ağzında lafı geveleyenler neler neler diyorlar. Bu 21. yüzyılın kapkara uçurumunun tepesinde söyledikleri şeyler, itildiğimiz yerden güçlü bir hamle ile kurtulmamız için hiçbir katkısı olmayan hatta gücümüzü kesmeye yarayan sözlerdir. O sözlerin sahiplerini aramızdan dışarı çıkarıyoruz. Ayaklarımızı sımsıkı bastığımız yeri değil, az daha itilirsek düşeceğimiz uçurumu sevmemizi söylüyorlar. Karanlık sevicileri karanlık sözleri ile bir başlarına bırakıyoruz. Gelinen noktadan kurtulmak için herkes bir tarif veriyor. Bu kir seçimle temizlenmez diyoruz. Tarih birebir tekrarlanmasa da benzer sözler edenler olmuş geçmişte... Bunun gibi başka kara noktalardan kurtulma çareleri aramış insanlar. 16 Mayıs1919'da Balıkesir okuma yurdunda Leblebici Raşit efendi şöyle bir laf ediyor: "Amerikan mandası, İngiliz mandası, Fransız mandası ne demektir efendiler? Susurluk çayırında manda çok isteyen gidip alsın. Mandayla protestoyla düşman geri gitmez. Düşmanı durduracak kuvvet namlunun ucundadır."
İşçinin vatanı yoktur diye işgal edilen topraklara duyarsızlaştırma çabasında olanları da aramızdan ayıklamamız gerekiyor. İşçinin vatanının tüm dünya olacağı günlere ancak öyle varılır.
Savunulacak bir toprak da var, yüzyılların emek sömürüsünün açlığa ittiği insanlık da var. Hamur kabarmış. Yoğurup ekmek yapmak gerek. Tarihin tekrarı olmayan bir ekmek bu. PARİS KOMÜNÜ deneyimi gibi savaşıp ölen yoksul işçi köylü olurken iktidarı alan burjuvazi olacak değil bu kez. Muhteşem hatalar yapma lüksü yok insanlığın.
Kıyısında durduğumuz uçurumdan aşağı bakmayı denediniz mi hiç? Oradaki orta çağ da eskinin tekrarı değil, daha gelişkini; mobeseli tele kulaklı, zincir yerine manyetik bilezikli. Yani teknolojik bir ortaçağ. Ama değişmeyen şeyler de var bu ortaçağda: sömürü gibi, zulüm gibi, kan dökmek gibi, mantık dışılık gibi, bilim dışılık gibi... Bilimi din ile kucaklatmaya çalışmak gibi. Ama doku tutmaz. Boşuna çaba... Ne var ki, şu andan çıkış ile uçurumdan çıkış için gereken çaba arasında fark var. Ellerimizi kabaran hamura bulaştırma zamanı.

Evin Okçuoğlu

KARANLIKTA TEK GEÇİT

2010-10-24T08:43:00.000-07:00

huzursuz bir akşamın inişi gibiydi kararan geleceğimiz

çocuklar renk renk suça buladı ellerini

boyalı sayfalarca damgalandık

aldırışsız pozlar verdik buzdan aynalara

kök söktü insanlık anlamak için kara harfleri

tanımlar yetmedi

yeni anlamlar aradık

yeni kavramlar üzerinden oyalandık

yetmedi

öldük be sevgili göz göre göre

dünyanın önünde kara bir kömüre dönüşen bedenlerdik

çil çildi toprak üstü ve altı

verdik

yetmedi

sen şimdi düşün sularındasın

ufuk çizgisini çekiştiriyorsun

bilirim dokunacak kadar yakından geçtiğini

pupa yelken sevincin

anladıkça sevilecek bir kitapta olduğumuzu da

dokunun bize

çevirin sayfayı

okuyun bizi

içimizden süzülüp geçen düşlerimizdir

karanlığın derininden yükselen buzuldağdır

ölüm ne ki dedikçe insan onuru

buzuldan kopan isyandır karışan içdenizlerimize

anlayın bizi

Evin Okçuoğlu

YAPBOZ

2010-10-17T23:43:00.001-07:00

Yapboz

topraklarımız onların oldu
bize gökler kaldı
umutlarımız alınınca elimizden böylece
açtık elleri göğe

yapboz delisydi dünya
her on yılda bir akıl tutuluyordu
gökyüzünden yere
kutsal iniş çarpmasından
değişken havasızlıkta
kalıcı ahmaklıktı diz boyu

oyuncu düzenbaz
parça parça yapıp bozmada
daha da arsızca
bas bas bastı çizmesini
kanamalı dünyamızın
sargısız yarasına

koskocaman bir yapbozdur tarih
kare kare utanç insanlıktan
kutu kutu hapislikler sınır çizgilerinde
oyun içinde oyunda
her parça mızıkçı emek olana dek

öyle yaşanası ki ötesi
kanla tutkallanmış sonsuz birliktelik
erişmek için ona can havliyle
tüm kıtalarda bozulası oyun
kenetlenesi ellerimiz
çıkılası bu çürük yapboz oyunundan
bozulmayası olanı emekten yana kurmalı

Evin Okçuoğlu

MEMEDE SÜT BİTİNCE

2010-10-14T00:01:00.000-07:00

(resim: İbrahim Balaban)

memede süt bitince
yavruyu neyle doyuracak kadın
ya kadını ve yavruyu nasıl doyursun adam
en güçlü güdüyle terbiye edilmiş insan

yıkılsın yüzü yerdelik
kırılsın bükülmüş bel
lâl olsun avuç açan dil
gerçeğin suyu biriktikçe
yanlışlar üstünde yüzer
kıyısızdır yanlışlar
gerçeğin suyunda batar
öyle bir köküne vardırır adamı
bilinç eser gerçek sularında
durulur zamanla karışık kafa
kul olmadan doymak düşer akla

Ne zaman kurtulur korkudan
açlık bir kara tüneldir verir ışığını
dağ gibi yabanekmeği yapan el
şimşek gibi çakan el olur
dize derman doluşur
düşten düşe pekişir
ele gelir ne varsa
dal kırılır kudurur
düş delinir deşilir
insan olur sonunda köle ruh
ak ekmeği bölüşür

Evin Okçuoğlu

Kalabalık Karanlığımız

2010-10-09T02:13:00.001-07:00

asın şiirlerimi

yıldız kadar uzağa asın

çığlık rengi bir dosyada kurusun sözüm

dualarınızı dikin

dualarınızı biçin

ve kesin dualarınızı et diye

duaları toplayın folluklardan

beni görmesin kimse

utanmayanlar ak

utanmayanlar ak suratsa

ki artık öyle

zifiri bir tenim olsun

boyayın beni karaya

gecenin dibine atın

görmesin kimse

böyle sessiz böyle suskun

hiçlik kadar durgun

kalabalık karanlığımız

Evin Okçuoğlu

YALAN MEYDANI

2010-09-08T15:45:00.001-07:00

yalan akıyordu sokaklardan

akan kanımıza bulaşan yalanla yıkandı alan

çok uzaktan gelen emirle diz çöktük önce

sonra çözüldü zincir

itaat kopardı ipini

korku ve acılarımız yitirdi hayat karşısında önemini

evet yalanından kocaman hayır doğurdu bu halk

yalan boğuldu

onurumuzu ters yüz edip çıktık sokağa

süpürdüğümüz; çaresiz harami bağırtısı, kuru gürültüydü

gerçeğin içinde kıpır kıpırdık artık

aşkla düşle sarıldık ona

boydan boya takıp takıştırdık yalansız gün sevdamızı

hayırdan bir kelepçe taktık eline ihanetin

yüzü yoktu

elleri yoktu

hayatın değeri yoktu gözünde

o yüzden düştü gözden

gözden yok oldu

Evin Okçuoğlu

Bulutla Dantellenir Ay

2010-08-28T14:05:00.000-07:00

ay buluta girse de sızar ışığı
özlemdir örtündüğü
bulut kendini dokur seviden
tel tel sızlar
bulutla dantellenir ay

ıssız uzanışı ağaçların karanlığa doğru
ellerimdir

parlak gümüş giysili ayla
bulutun dansı
girer düşlerime sisler arasından

gece derin derin solur
gece ağzı açık bir mağara
uyutur ellerimi
özlem estikçe açılır saçılır ay
çırılçıplak kalır aşk.

Evin Okçuoğlu

2010 ağustos Berfin Bahar dergisinde yayınlanmıştır.
25 ağustos Milliyet Nail Güreli köşesinde yayınlanmıştır.

İNSANCIL DERGİSİNE MEKTUP

2010-08-28T13:27:00.000-07:00

Molla Demirel’in 239. İnsancıl’da yazdığı “1Mayıs İşçi Bayramı ve Kargaşa Üzerine” (sayfa: 24) adlı yazısını okudum.

Yazının temelindeki yaklaşım; hapishane günlerinden örneklerle başlayarak, farklı fıraksiyondaki kişilerin 1Mayıslarda bir olması, görüş ayrılıklarını bir kenara bırakmasıydı. Daha sonra M. Demirel, konuyu işçilerin, Türk İş başkanı Mustafa Kumlu’ya Taksim meydanında saldırısına getirerek, aynı şekilde bir yaklaşımda bulunuyor. “Ağaç demiş ki baltaya: Ne yapayım ki sapın benden” güzel deyişini de kendince öyküleyerek, konuyla ilişkilendiriyor.

Sendika baronlarının işçi sınıfı ile dost olması anlamına gelen bu yaklaşıma katılmıyorum. “Bu olumsuzluklara rağmen biz yurt dışında izlediğimiz kadarıyla…” deyişinden anladığıma göre kendisi yurt dışındadır. İşçi sınıfı düşmanının yapacaklarını yapan, demokratik olmayan yapılar içinde işçinin zaten seçmiş olmadığı bu liderleri ağaç balta örneği ile aktarmak, belki yurt dışından bakınca öyle görünüyor olabilir ama Türkiye gerçeği için hiç de mantıklı değil… Oralarda işçi sınıfı ne haldedir bilemem ama, yurt içinde, sendika baronlarını dost gibi göstermeye çalışmak, en büyük oportünistliktir. Özünde işçi düşmanları olan bu görevli kişiler, işçi örgütleri içinde işçinin devrimci gücü açığa çıkmasın diye çaba göstermektedirler. Bunu destekleyen bir yaklaşıma açık olan yazıyı eleştirmekle oportünizme ve dolayısı ile kan emici sömürü düzeneği ile yapılan ideolojik mücadeleye bir katkı yapmış oluyorum. Gerçeğin çarpıtılması işçi düşmanlarının dost gibi gösterilmesi işçi sınıfının sosyalizme doğru ilerleyecek olan yolunda en büyük engeldir.

Tekel işçilerinin içlerindeki sınıf kininin sarı sendika ihanetine karşı biriken öfkesinin tezahürünü de “kargaşa” olarak nitelemek, belki İstanbul valiliğinin kullanabileceği bir deyim olabilir. Tepelerdeki sendika baronlarının, işçi sınıfı düşmanlarının dersini tabandan gelen gücün basıncı ile sendikaların tepesini attırmasının habercisi olan bu “kargaşa” kınanası değil, dikkate alınması gereken bir tepkidir.

Aslında tamamen ayrışmak gereken oportünist yapıları, farklılıkların renkliliği/ mozaiği adları ile bizlere şirin göstermek hatadır; aslında sınıf çelişkilerini örtülemeye yarayan bir “bulaşıklık” sürecini güzel gösterme çabalarıdır. Bulaşıklığı reddederek ayrışmak, yanlıştan kopmak gereklidir.

Saygılarımla

Evin Okçuoğlu

Ağustos 2010 İnsancıl dergisinde yayınlanmıştır.

UTANIYORUZ

2010-08-15T03:59:00.000-07:00

korku gezdi gül bahçelerimizde
sesimiz kısıldı
yabancı bir güzelliğe dönüştü güller
tas tas yemek döktüler uzattığımız kaplara
utandık ayıpladık kendimizi
yine de
aldırmadık hiçbirine
aynalara baktıkça ürktük
çocuklar uzattı boş tencereleri bizim yerimize
kepçeyi tutandan güzel gelecek diledik
yırtılan ar giysisi
yıkılan onur kalesi
aldırmadık hiç
doyduk yarınsız
karardı içimiz
işten atılan kadın inadından utandık
kurulan grev çadırlarının yanından geçirmedik yolu
utandık
plastik kaplarda sadaka yemeklerle doyup gevşedik
kapılarımız kul kapısı
eşiği ezik
çatısı köhne bir korku türbesi
hazır yiyici kölelik
sokaklardan geçtik gizlice
konu komşu görmeden
tıktık eve erzakı
gizlice elektrik
çaktırmadan su getirdik
utandık komşudan
öksürük nöbetleriydi duyulan
küfürler yapıştı duvarlarımıza
kapılar açık
utandık
kaçtık kameralardan
on dakika kamçılanmaktı reklamlar
yemeğe gidiyoruz ekranda
telefon bağlantılarında evleniyoruz her sabah durmadan
kamera dönüyor
başımız dönüyor
gizleniyoruz her sabah utanan yanımızdan
çadırlar grev çadırları
kadınlar yürüyor üstümüze
ellerinde pankartlar
utanıyoruz
bakamıyoruz ellerine
yüzlerinde bir mühür yemin
kadınlar geliyor üzerimize
tencere devrilirse devrilsin
devir devrilsin diyoruz
kazan kaldırıyoruz onun yerine
Evin Okçuoğlu

TER

2010-08-15T03:54:00.000-07:00

ıslak çamaşırlara sarınmış
tuzla su salgılayanlardık
hamurlaşmış etten yığılma
birbirine yaslanmış gecekondularda
toz toprak benizli çocuklarımız
güneş kızgın bir oyunbaz
aşkın terine göz açtırmayan
hınzır yakar top gölgesiz

gün geçtikçe
daha da çıplak duruş
daha çok gerçek
inanacak bir şey olsun derdi
anlam yitimi
ağaç gölgelerinde kıpırtısız bencillik
iple çekilen gece

kokusu çıkmış yalanlardan
bunaldık iyice
bulandık birbirimize
kendini yoğuran eli görmeyen
etten hamur halimiz
tuz ve su içinde

inada bindirmiş bir yazdı
mevsim atlatmaca geçim derdi
tokmuş gibi sönük heveslerimizle
kuru ihanet kara yalan kızgın dil içinde
eriyik halimizi birbirine karıştırıp gün saydık
kış umudu saksıda kurumuş topraktı
karanlığa gömülü tohumdu alın terinin yiğit günleri
yağmurlar başlamadan önce

Evin Okçuoğlu

ARINMA

2010-08-12T10:20:00.000-07:00

ARINMA

Yazın aldığı maaş kesildiği için hamallık yapan, kışın ise sözleşmeli öğretmen olan Baba, bu yaz kalp krizi sonucu öldü. 15 yaşındaki kızı ve 21 yaşındaki oğlu kendilerine yardım etmek isteyen kuruluşu “Daha çok ihtiyacı olanlara verin” diyerek nazikçe reddetti.
Gazetenin birinde iki gün haber oldular. Birinci günkü minik ölüm haberinin manşetinde “özür dileriz öğretmenim” yazıyordu. Kim kimden özür diliyor anlamadım. Kendini insanlık adına sorumlu gören şirin bir basın mensubuna ait olmalı bu manşet... Ertesi gün çocuklara burs sağlayarak yardım etmek isteyenlere “hayır” diyen evlatların haberi vardı. Böylece konu kapandı.
Ölen baba evlatlarına miras olarak insanlık onurunu bırakmış diye düşündüm. Düşüncelerim bazen alıp başını gidiyor. Deniz Gezmişlerin ölüme gidişlerinden belki farklı gibi görünebilir öğretmenin ölümü ama işin özüne bakarsak, ikisinin ortak yanlarını görmek olası. Onurlu bir yaşamda ısrar ettikleri için onurlarıyla öldüler. Şimdilerde kimilerinin enayilik olarak gördüğü, alınteri ile onuru ile yaşamak ve öyle yaşayanların safında olmak açısından, Denizlerle örtüşen bir saftaydı sözleşmeli öğretmen.
Eğer sisteme uyumlu davranışların dışına çıkarsanız sözleşmeniz yenilenmez. Haksızlığa, yalana dolana, hırsızlığa yolsuzluğa hayır diyen bir tarzınız varsa işsiz kalırsınız. “İşi bilenler” ise konuşurlar:
“Abi, yeni bir ihale var, senin tanıdık araya girse de alsak. Tabii ne kadar gerekiyorsa takdim ederiz kendisine.”
“Malı teslim ettik abi, aracı firmamızdan alacak belediye kaldırım taşlarını.”
“Şehrin merkezine yakın büyük alış veriş merkezi inşasına giriştik. Arsalardan birini verip iskân izni tıkanıklığını aşarız. Ee bu işler böyle…”
Bu konuşmaları yapanların gözle görünmeyen bir örgütlülüğü ya da cemaatleşmesi söz konusu zaten. Bunun dışındaki toplaşmalar ise yasak. Yoksulluk yardımı, sadakası bursu ile toplumun birey ve yurttaş yanı törpüleniyor. İlerde yurttaşı olarak hissedilecek bir devlet yapısı da ortaçağ karanlığında görünmez olacak.
Adım atmak için bile rüşvet vermeye mecbur kalınan bir düzeneğin içinden, her insanca yaşama sürecinin dinlenip gözlenip izlendiği ve denetlendiği çarkın içinden çıkıp, kendini sokağa atmak isteyen milyonlarca Amerikalı kaldırımlarda, metrolarda, kartondan derme çatma barınaklarda, kimlik numarasız, sigortasız, evsiz, banka kartsız ve sağlık yardımsız, hayır kurumu barınakları yardımsız yaşamayı seçiyor.
Güvenlik güçleri tarafından görüldükleri yerde olası suçlular olarak algılanan bu kalabalıklar gittikçe ve kimi zaman da istekleri dışında hayatın zorlaması ile işsiz kalarak, evsiz barksız kalarak sokağa itilenlerin de katılımı ile çoğalıyorlar.
***
Güzel güzel yazıyordum. Yazdığımı okur kesti.
“Bir öyküde bunların işi ne yazarcım? Topla pılısını pırtısını çek şu kalabalığı buradan. Ortalıkta pis pis kokup yolumuza mani oluyorlar. Pis ve tembel insanlar kalabalığı bunlar, acımayacaksın. Hem kendi seçimleri böyle yaşamak, bakma sen, içlerinde yüksek eğitimli olanlar bile var.”
***
Ben yazar olarak hep ince ince düşünüyorum da yine de bazen okurun ne istediğini anlayamıyorum. Düşünmek istemediği kesin ama anlamamakta direnmesine ne demeli!!
Bu bakış açılarının eğriliğini nasıl doğrulatacağım? Öyle bir kısır döngü içinde yürüyor ki konu devrimsel bir sıçrama olmadan değişimin başlaması olası değil…
Ona anlatmalı şimdi:
İnsan karakteri, içinde olduğu yalan dolan ortamına uyumlanmadıkça yaşayamayacağını anlayınca bozulmaya başlıyor.
Orman kanunlarını şehirlere taşımışlar. Yaşamak için bencilleşip, sağa sola dirsek atarak ilerlemeyi yol biliyorlar. Böylece bozulma başlayınca yalan dolancıların sayısına eklenerek sistemi hem besliyor hem de ondan besleniyorlar. Sistemi hem çürütüyor, hem de kendi çürüyor. Çürüklüğünü bulaştırıyor etrafa… kirden geçilmiyor ortalık. Asıl kir ile okurun yakındığı kir aynı kir değil. Bunu ayırt edemez hale gelelim diye yırtınanlar var.
Kirlerini görmememiz, yakınmamamız için de her yol deneniyor.
Temiz bir yer kalmazsa en kötüsü kire alışırız, kanıksarız artık kiri göremez oluruz. Böylece anormallik normalleştirilmiş olur.
***
Temizlik hastalığım böyle başladı. Yazıp çizmeyi bıraktım. Elimde artık kalem yok. Bir gün toz bezi, bir gün fırça, bir başka gün deterjanlar, silgiler, sabunlar; yıkıyorum paklıyorum silip süpürüyorum.
***
Odanın parmaklıklı penceresinden sızan ışık gittikçe azalmakta, yazdığımı göremez oluyorum, başımı kaldırıp beyaz boyalı duvara bakıyorum. Gözümü ovuşturup ayağa kalktığımda kapı açıldı. Beyaz giysili güleç kadın elinde su ve ilaçlarla girdi yine. İçmemi kontrol ettiğini sanarak, yüzüne takılı donuk gülücüğü ile bekledi. Lekesiz duvarlar, kusursuz temizlik görüntüsünün altını kazıyorum şimdi. En kötüsü de bunlar oluyor. Hangisi kirli aslında? Net olarak kirli gördüklerimin içi tertemiz çıkıyor. Tertemiz görünenlerin altında ise irinli kirler birikmiş. “Deli olmak” işten değil.
Alınteri kirletmez.
Dünyanın bütün “kirli”leri birleşin.
Asıl kir temiz görüntünün altında.
Bu kirin temizlenmesi için okur lazım.
Yok, bu kir seçimle falan da temizlenmez. Yok yok, deli olmak işten değil.

Evin Okçuoğlu

AKTİVİST

2010-07-29T00:09:00.000-07:00

Gazeteden başını kaldırdı. Gözlerinin içinde anlam pırıltıları aradım boşuna. Kahverengi gözlerinde renk vermeyen bakışları vardı, geceleri denize yansıyan ışıltıları andırmıyordu. Tartıştığımız konuyla ilgili bir ipucu yakalamış gibi konuşmayı sürdürdü:
“Eylemci ya da militan değil aktivist diyorlar bir kere! Küresel veya yerel hiç fark etmez.”
Sabah sabah nerden aklıma geldi bu konuyu açtım bilmiyorum. Tarihi bir pastanede sabah kahvesinde onunla buluşacağıma saçlarıma kına yakar, gün boyu kitaplar ve internet arası oyalanırdım. Belki bahar sebzesi karaciğer dostu bir de enginar pişirmek vardı hesapta. Ama bu konu soğan doğrarken de aklımda olurdu, enginara yakışan bir tutam iç baklanın kabuğunu ayıklarken de. Ben kendimi bilmez miyim! Ben de aldım sazı elime ona laf yetiştiriyorum:
“Aktivist deyince tepki vericiler mi anlayacağız yani? Zararsız görevliler mi anlayacağız. Aktivist, hangi ideolojiden olduğunu belli etmeyen, hatta eylemlerin ideolojik kısmını gizlemek amacı ile özellikle yabancı dilden ithal edilmiş postmodern bir sözcük… Medyada kullanılmakta olan bir söz bu… Eskiden dernekler olurdu; üye aidatları ile yaşayan, şimdi ise platformlar var; fonlar ile ayaktalar. Bu fonları alanların organize ettiği eylemler var; bunların kimisi çevreci, kimisi feminist içerikli, kimisi siyasi... İşte bu eylemlerin içinde yer alanlar da aktivist oluyor. Onlar bir sol ideolojik söylemi asla yaklaştırmıyor etkinliklerine, belki yaklaştırdıklarının da özünü yok ederek alıyorlar. Eskiden bu türlere oportünist derdik ve halen buna yeni bir kelime neyse ki icat edilmedi.”
Eli koltuğun kenarındaki soğuk raptiyelerinin üzerinde geziniyor. Sonra kısa bir yudum kahve alıp düşünme payını yeteri kadar kullanmış olarak konuşmaya başlıyor:
“Olaya böyle bakınca, gereken yere gereken miktarda yollanarak, gereken dozda slogan atan kalabalıklar olmuşlar insanlar. Modaya uygun anılmak istiyorlar. AKTİVİST. Neden büyütüyorsun bunu?”
Onunla tartışmak boşuna bir çaba olacak. Konuyu değiştirsek diyorum. Oturduğumuz kafede hafif bir müzik yayını deri koltuklara gömülüp kalıyor. Rahatlıyoruz. Mis gibi kahve kokusu duyuyorum. Komşu masaya gidiyor gözüm. Filtre kahve kokusuna bayılıyorum.
Koltuklar hoşuma gidiyor en çok bu eski pastanede, bir de siyah beyaz desenli yer karoları. Suni deri olmalı bu koltuklar. Çocukluğumdaki devlet demir yolu trenlerindeki gibi yeşil renkteler, bazıları da kırmızı… Koltukların tahta ile buluştuğu kenarlarına dizilmiş sarı renkte üzeri pütürlü raptiyeler var.
Yıllar geçecek, devletin demir yolları varmış diyecek insanlar.
Aktivistler küresel köylerde haykıracaklar.
Görünmeyen bir erkten bitmez tükenmez talepleri olacak, yapılsın edilsin diyecekler. Tepkiselliklerini gösterecekler sözüm ona. Kendilerine burun kıvıranları ayıplayarak psikolojik linçten de geçirebilirler. Hem de uluslar arası aktivistler bunlar canım… Atlayıp araçlara ister başka ülkelere ister uzak illere gidip aktivistlik neymiş gösterecekler ele güne… Paraları bol demek. Fonlar para akıtıyor demek.
Yok yok, böyle olmamalı. Bu olumsuzluğun senaryosunu yazmayacağım. Benim düşlerim daha başka!
Kırlaşan uzun saçları ve küpesi ile karşımda sessizce gazeteye göz gezdiriyor arkadaşım. Benden uzaklaştı iyice. Aklı kim bilir nerede! Yeni heykeline vereceği şekildedir belki de. Sanatçılar böyledir işte, düşler kurarlar ve o düşü metale kadar somutlarlar. Demiri eğer büker, anlam kazandırırlar boşluğa düşen gölgelere…
Kafe kalabalıklaştı.
“Kalk kız benim atölyeye gidelim.”
Bunu derken gözü garsondaydı. Hesabı öder ödemez kalktık. Kuzguncuk’tan geçen bir otobüse bineceğiz. Deniz kıyısından ilerliyor otobüs. Denizi karşı sahili ve erguvanları bir film şeridi gibi izleyip, içimde hüzünlü anlamlar biriktiriyorum. Otobüsten iner inmez kuş cıvıltıları ağaç dallarından sekerek geliyor kulağımıza. Yokuş kısa neyse ki.
Atölye serin. Tahta masada bir tabak dolusu yeşil erik var. Komşunun bahçeden göz hakkı olarak gelmiştir kesin. Onun dışında bu geniş yüksek tavanlı küflü ahşap mekânda, metal kokusu, pas kokusu, kaynak kokusu.
“Ben biraz çalışayım, bitmek üzere olan bir iş bu. Bak, hem tahta hem demir kullandım aynı çalışmada…” diyor ve gözünü koruyucu kalkanla kıvılcımlar saçmaya başlıyor. Ben masadan birkaç erik alıp ağzıma götürüyorum. Elim uzanmışken derleyip topluyorum masayı. Birkaç kitap duruyor. Düzeltiyorum. Şiir kitabı var. “Sevdadır” diyor Arkadaş Z. Özger. Sayfalarda geziniyorum. Zaman puslar içinde akıyor.
Başını kaldırdı. Bunlar sabahki gözler değil! Gözlerinin içinde anlam pırıltıları görmek beni şaşırttı. Kahverengi gözlerinde renkler alevlenmiş bakışlarına vuruyor. Geceleri Kuzguncuk’ta denize yansıyan ışıltılar gibi. Demir gibi, ahşap gibi, sarı küçük raptiyeleri heykelin üzerine nakşettiğini görmek beni nasıl mutlu etti. Kucakladım onu.
O anda uzaklarda eskiden kalma bir tren sesi işledi içimize. Rayları Anadolu’ya doğrultmuş trenler geçti. Raptiyelerden kurtuldu elimiz, deri koltuklardan kalktık. Demiri tahtayı özünden kavrıyoruz o anda. Anadolulu bir eylem bu. Eli nasırlı yüzü maden karası bir eylem. Benim düşümle heykel aynı dili konuşuyoruz. Bunu iyice anlıyorum. Uzun kır saçlı arkadaşımın kucağından ayrılırken sabah beri tartıştığımız aktivist kalabalıklarına yabansı bir dudak büküyoruz.

Evin Okçuoğlu

Sınır Nöbeti

2010-07-28T15:22:00.001-07:00

göz göze çiziyoruz sınırları sevgili yüzlerine baktıkça
çizik çizik kırmızıdır gül kesiği sızlayan yanlarımız
aşkın mayın tarlasında ellerimiz sınır boyu uzanıyor
parmak uçlarımız dolunaylı bir kanmacada

bin bir sınır çekip siliyoruz sevda düşleriyle aramıza
her kapısında aşk sözlerimizden bir yığılma
düş geçit verse dil geçit vermiyor
sınır nöbetlerinde dokunuyor özlemin dikenli telleri
parça parça duygu kaçak geçişlerinden
karşı tarafın ellerine düşselleşiyoruz

içimiz rahatlıyor aynı aşk orada da nöbette diye
suçüstü ışıklar gezdirirken direnme noktalarından her bakışımız
karşılıklı sınırsızlık anlaşmasına bürünüyor gece

İhanet Tarlasının Kısır Tohumları

2010-07-24T14:47:00.000-07:00

tel tel elenir toprak
savurup atar anadolu’nun bağrı ihanet tutmaz
gün gelir fikri kısır tohumlar gibi serpmek isteyen türer
bataklık dipli dünyalarından
gün olur ihanetin adı farklılıklar zenginlik olur
düşman kılık değiştirir
düşman dost gibi tutar ellerimizi
ellerimiz kanar
tek tek elenir toprak
bulaşık yılışık bir ihanet tarlasından
verimsiz çalılar çıkar
ayrık otlarıdır batar göze
gün gider
fikrini bir senaryoya kaptıranlar
geceye çekilip siner
gecede gölgesiz kalan
tartamaz güneşi
güneş ki çıplak bırakır gerçeği
gerçek hayatın yeşilidir
barındırmaz karanlığın renksizliğini

Evin Okçuoğlu

DOKUDUK HAYATI

2010-07-19T20:46:00.000-07:00

Sevgili,
Bir demet çiçek oluyorum. Bırakıyorum kendimi suya. Anadolu’nun en kılcal ırmaklarından çıkıyorum yola. Binlerce yıl geçiyorum. Yüzlerce uygarlık yükleniyorum. Onlarca isyan kanı karışıyor rengime. Allanıp, pullanıyorum. Ezimlerden geçiyor yolum. Bileniyorum, direniyorum. Denizlere varıyor yolum.
Sevgili, sen orada en güzel günüm, sen orada her şeyden süzülüp arınıp ışıldayanım, orada bekliyorsun. Özlemle şanlı sayfalar dokuyor elin. Yüreğin en güzel gün için yaşamak çoğaltıyor. Bilincin tartıyor günü.
Ve bütün denizleri Anadolu’nun, sana varıyor. Sana varıyoruz. Köhne işliklerden, insan yutan fabrikalardan, kısır tohumlu tarlalardan sana varıyor yolumuz. Sana varıyorum. Demet demet, dalga dalga aşkla geliyorum.
Anadolu’dan Ortadoğu’ya yeryüzünün tüm kıtalarına kıyı kıyı yayılan dev adımlara dönüşen bir demet çiçektim ben. Orman kadar çok, aşk kadar güçlüyüm şimdi. Ellerimiz bir yüreklerimiz bir deviniyor. En güzel günün dokusunda bin bir renkte açmışız. Anadolu tadı katıyoruz evrensel dokusuna insanlığın. En güzel günle başlıyor takvim. Senle ben bitmiş. Biz olmuşuz o dokumada. Çiçekli bir basma tadında cıvıldıyor hayata kattığımız ton.
Sevgili, dokunduk, dokuduk ve doğurduk hayatı. İşte bu en şanlı doygunluk…

Evin Okçuoğlu

İÇ DENİZLERİMİZDE GÖLGESİZ

2010-07-03T02:27:00.000-07:00

kıpırtısız iç denizlerimize
ak saçlı bir bulut gölgesi yansıması
yansıdıkça söküp alması yosunlu özlemleri
kıyılarımızdaki çakıllar can acıtsa da
damla damla buluta katmamız kendimizi

zaman perdesini çekip
bulutla bir yansırken hayata
kadife bir düşe dalmalı hemen
ay soluksuz kalmalı bir süre
soğuk bir ışık taramalı saçlarımızı
aşk çırpındıkça gün ağarmalı

ve sonra karşımızda kocaman bir kapı
hep açık bir ürkünç noktadır orda
gözümüzü dikip beklediğimiz
ya kavuşamazsak bir daha
gelişe şenlik ateşi yakmalı
gidişe dilek ağaçlarınca umut bağlamalı

Evin Okçuoğlu

KAVRULUR DİZELER

2010-07-02T09:41:00.001-07:00

Sevgili,
Sivas 2 Temmuz dendi mi, şiirler türküler dökülmeye başlıyor sokağa. İnsan sellerinde sönüyor yangın. Dağa taşa can yürür bu zamanda. Böyle zam anda zalimin elinde kaç kalem çürür sevgili, kaç çürük yürek deşilir sevgi yüklenmiş kalemlerle.
En son hangi dize gelir insanın aklına yanmadan önce kağıt kalem. Kaç canavar pençesi parçalar harflerimiz. Parmaklarımız yırtmaz mı son fermanını ortaçağ mahzenlerinden hortlayan uğultunun?
Şiir dizen düşleri vardı sevgili, insan insan atan yürek, karanlıkların hortlamasına duvar çeken dizeleri vardı… Alalım elimize bize bıraktıkları kalemi. Bak kalemleri sipsivri. Sazları cıvıl cıvıl.
En güzel dizeyi yazmak istiyor yüreklerimiz şimdi.
Onların yalın gidişine yanıyoruz.
Aklımda bir dize asılı duruyor. Kavrulmuş.
Biliyor musun sevgili, bir gün gelecek, dökülen yaşlarımızda, akan kanlarımızda, savrulan küllerimizde yok edeceğiz son zulüm kalesini. Öyle yakın, öyle net görüyorum. Senin de gördüğün gibi, senin de bilinçle yürekle bilip de söylediğin gibi inanılmaz güzellikte olacak olan o günde, bir soluk alımı da olsa var olacağım. Bir zerre karanlık kalmayana dek ışıyacağım o gün.
O zaman geldiğinde, hepimiz, bütün ışıklı dostlarla birlikte, o güne varmak için düşlerini dizmiş olan, tel tel saza dökmüş olan, geleceğe solukları varamasa da anısı varacak olan yitirdiğimiz canların acılarını, ancak o zaman onurla taşıyacağız.
Unutmayacağız.
Evin Okçuoğlu

AŞK KALITI

2010-06-24T02:37:00.001-07:00

Sana En Yakın Halimdi

2010-06-19T08:03:00.001-07:00

sana en yakın halimdi
kaç yaz öncesi
bir karede deniz ben ve begonvil
aysız da değildi gece
ama karardı sular bakmıyorsun diye
kaç yaz geçti
sana en yakın halimdi
hüzün bir soluktu gezdi üzerimde
ürpertisi kırıştırdı suları
kırştırdı bütün göçmen izleri

daha dibe inmemişti tortusu aşkın
karışıp duruyorduk birbirimize
sen bir tutam gülüş döküyordun
ellerin bana kelepçe
ben hep hüzün serptim içimize

sana en yakın halimdir şimdi
sen notasız dinlediğim müzik
sen tuvalsiz boyasız bir resim göz bebeğimde
sana en yakın halim işte
ıhlamur çiçeği kokusu
sonra yasemin beyazı oluyorsun
çekiyorum içime
yaz diyorum kış diyorum
baharlar geçiriyorum bir kuru yaprak süpürmesiyle
ben hep dizinin dibinde
ben hep hüzün
göçmen izleri biriktiriyorum

Evin Okçuoğlu