GÖZE ALMAK NEDİR

 

GÖZE ALMAK NEDİR

Olan biten biliniyor
haksızlık yağma dünyasında
insan saf acı yoğun ezim içinde
Savaşa iten güce karşı
Kolay mı
Göze almak savaşı
Güvenmek kolay mı
Beraber yürürken cephedeşe
Yerin balçığından fırlayan
Karanlık içinden kabaran
Saf isyan çıkmadıkça
üretim ocağından
Hem de kıyı köşe bırakmadan
Her kıtadan hep birden
Göze alacaksın o zaman
Ağacı sökene
Havayı bile zehredene
Ölüm dağıtan ülke ülke
Her kimse hangi kılıktaysa
Son hesaplaşmadasın
geçmişle de bugünle de
Başlıyor yeni hayat
Kanama dinesiye
Yeni insan dirilesiye

Evin Okçuoğlu

Dublin'den

Burada her gün yağmur

Gel gitler her gün

Bu gri dünyayı renklendiren çiçekler

Burada da gözünü kaçıran genç kızlar

Telefonda saklanan duygular

Mahallelerde yalnız başına kutu kutu evler

İçleri yorgun damları yosun evlerden çıkıp

Barda buluşan akşamcı dostlar var

Burası uzak bize belki

Kendimizden olduğumuz kadar

Tekdüze bir gün bitip erkenden çekilirken evlere

Burada tarih paganlara kadar

Dostluk dayanışma elbirliği

Sonra inanç üstüne inanç örterken

Burada da evsiz dertli yorgun insanlar var

Dünya o zaman küçülüyor

Benzeştikçe insan

Kaderler karmalar kavgalar

Sen varsın burada yüreğimde yaşadığın kadar.




Evin Okçuoğlu

Ekmek ve Güller

EKMEK VE GÜLLER
çeviren: Evin Okçuoğlu
Günün güzelliğine varırken uygun adım,
Karartılmış milyon mutfak, bin değirmen kasvet yükselen,
Dokunuyor aniden açan güneşin parlaklığı,
“Ekmek ve güller, ekmek ve güller “ şarkımızı duydukları için.

Uygun adım ilerlerken, insanlar için savaşırız da,
Kadınların evlatları oldukları için, yine bakarız onlara,
Kan terle geçmeyecek hayatımız doğumdan bitişe;
Gönüller de acıkır bedenler gibi; ekmek de verin ama gül de verin bize!

Sayısız kadın öldü uygun adım ilerlerken biz,
Onlardan kalan ekmek yakarışlarına şarkımızla ses verin.
Kaba saba da olsa yürekleri, bildiler biraz sanat, biraz aşk ve güzellik.

Evet, ekmek için savaşıyoruz ama gülleri de isteriz!
Uygun adım ilerlerken biz, büyük günleri getiririz.
Kadının yükselişi, soyun yükselişi demek.
Artık ağır iş yok-biri dinlenirken onunun çok çalıştığı,
Ama hayatın görkemini paylaşma var: Ekmeği ve gülleri, ekmeği ve gülleri!




JAMES OPPENHEİM

(1882-1932)