Poetika tartışmalarına katkı

http://www.yenigelendergisi.com/icerik/elestiri/evin-okcuoglu/poetika-tartismalarina-katki/72?fbclid=IwAR0YA4_wMTjaVCIUztwoTDWPEozt7jYzC_YsKi-FDi3lyRNs2hmTqQKmnDQ 

LAVANTA

 

Lavanta

 

Evin Okçuoğlu

 

Bakır taslara dizilmiş

Kuru lavantalar

Ve elimizde kokusu

Okşanmış olmaktan kalan

Geride dipdiri mor tarla

Uçsuz bucaksız sevi ovasında

Bir daha görmeli gidip

Bu kez fotoğraf da çekme

Avucunda toprak olsun

Gözünde mor haresi çiçeğin

Dizlerinin üzerindesin

Kısa bir serüven hayat

Uçsuz bucaksızlıkta

Belki buruk bir lavanta kokusu 

Savrulup estikçe 

Alımlı adımların rüzgârında

Gün gelir adımlar durur

Ama yine yeşerir sevi sürgünleri

Başka avuçlarda koktukça

Yaşar lavanta

KOPAK

 

Kopak

Fotoğraf çekmeyi, hem doğa ve insanlarla birlikte olmak, hem de değişik yerler görmek açısından çok güzel bir uğraş olarak gördüm… Yine de fotoğraf çekmek benim için amatör bir heves olarak kaldı.  Birkaç fotoğraf grubu ile bazen de doğa yürüyüşçüleriyle çıktığım gezilerde hep fotoğraf çektim. Zamanla çekim konularımı kümeleştirdim. Merdivenler, kapılar, ahşap dokular ve makro detaylar da çektim. Yazdığım şiirlerle çektiğim fotoğrafları besledim. Fotoğraf çeken dostlar edindim. Muhteşem güçlü fotoğraf makineleriyle profesyonelliğe varan çekimler yapan arkadaşlarımın eserlerine hayran kaldım. Karma sergilerde yer alan fotoğraflarımla gururlandım.
Gidilen kırsal bölgelerde karşımıza çıkan yerli halktan kişilerle merhabalaşıp portre çekimi izni alıyorduk. Kimi yerlerde artık fotoğrafçılara poz vermek meslek olmuştu. Ben yine de oranın yerlisi kişilerle kısa da olsa bir sohbet edebilirsek seviniyordum. Tabii bu gezilerin çevreyi tanıma, öğrenme ve en önemlisi doğa ile iç içe yaşayanlara özgü bilgeliklerin farkına varma gibi katkıları da oluyordu.
Sonunda bu serüvende tanıdığım Mahmut beni imrendiren fotoğrafçılık öykülerini anlatmaya başlayınca içimde kıpırtılar başladı. Yıllar önce Türsab dergi için Akşehir’e Nasrettin Hoca Derneği başkanının çağrılısı olarak gittiğinde Mahmut’un yaşadıkları ve çektiği fotoğraflar hâlâ aklımda… Bana uzun uzun bahsettiklerini size de anlatmak isterim. Mahmut söylesin dinleyelim:

“Akşehir Belediye başkan yardımcısı Ahmet arkadaşımdı. 2-3 gün boyunca Akşehir’in her tarafını fotoğrafladım. El sanatları, eski evleri, tarihi eserleri ve Nasrettin Hoca mezarını… Bir gün Ahmet: Gel seni Eber gölüne götüreyim hem yüzen adaları çekersin hem de balık tutarız dedi. Yüzen adalar bana çok ilginç geldiği için atladık gittik. Bir de ne göreyim Eber gölü kıyısında Roman aileler sazlardan kendilerine kalacak yerler yapmışlar ve gölden çıkardıkları bir bitki ile sepet örüyorlar. Sazlardan değil de gölden çıkan ince bir bitki var onunla örüyorlar.
Eber gölü Afyon Seka tesislerinin atıkları ile yıllarca zehirlendi ve kamışlıklar tabandan zamanla kopuyor ve rüzgârın etkisiyle bütün kopaklar bir şekilde yüzüyorlar.
Göl tabanı zamanla çürüyor ve kamışlıklar dipten kopuyor o nedenle kopak deniyor onlara… Bazı kopaklara balıkçılar barakalar yapmışlar.
Fotoğraf için inanılmaz bir ortamdı. Neyse Ahmet ve tanıdığı balıkçı ile sandalla yüzen adalara gittik su kuşları ve yüzen adacıkların fotoğraflarını çektim. Dönüşte Roman vatandaşların başı olan kişi ile tanıştık ama adamcağız huysuz aksi fakat çevresindekiler çay ikram ettiler. Ben de onlara: Önümüzdeki hafta Nasrettin Hoca festivali var Gelin Akşehir’de size bir stant kuralım sepetlerinizi filan satarsınız, dedim.
Bu arada çocuklar göl kıyısında su yılanları v.s ile oynuyorlar ama sefalet diz boyu idi.
Neyse ben yine de hem teklifimi yaptım hem de ben İstanbul vosvos Kulübü kurucusuyum festivalde buraya 50 araba ile gelip kamp kuracağız dedim Adam umursamaz bir halde bizi yolcu etti.
Gecenin ilerleyen saatlerinde Romanların başı Şerif beni barakasına çağırdı ve 3 tane çek uzatarak (toplam bedeli 5bin lira): Dayım bunlar benim işime yaramıyor al bunları sen bu kadar adam gezdiriyorsun lazım olur, dedi.
Şerif tekrarladı: Al bu çekleri benim işime yaramıyor bu kadar adam gezdiriyorsun sana lazım dedi. Şaşırmıştık. Böyle bir güzelliği öz kardeşlerimden en yakınlarımdan görmemiştim. Teşekkür ettik. Onlar da festival esnasında 150 civarında sepet satmışlardı. Sabah vosvoslarla birlikte ayrılırken bütün arabalara birer tane minik sepetçik hediye ettiler.
Ayrılırken Şerif: Dayım bak kızımın sonbaharda düğünü var sizi Salihli/Urganlı’ya davet ediyoruz mutlaka gelin, dedi.
İstanbul’a döndükten sonra düğün tarihi yaklaşırken vosvos Kulüpte karar verdik üç araba Salihli Urganlı’ya gittik düğün hediyelerimizle birlikte. Aman Allah’ım bize bir ilgi bir izzet bir ikram. Nefis bir roman düğünü yaşadık ve İstanbul’a döndük. Şu an hâlâ Şerif’le telefonlaşırız. Şerif artık Çanakkale Çan da yaşıyor.”

 

Kucak

 

KUCAK

 

Evin Okçuoğlu

 

asılı kalmış havada kucaklaşma hevesi

soluğumda duman is kokusu  orman

yine de durmuşum kol kola kenetli

ida’da ve nerdeyse tüm yurtta

kucak dolusu acılı yitiği bırakıyoruz anı toprağına

sürüyoruz hayatı ileri

sürüyoruz geleceğin hasadına

gökte umut gezegenleri

fısıldıyor körpe dal/ göz kırpıyor yıldız

çocuksu bir gülüş takılmış yüzümüze

dünya tekrar ana kucağı gibi

 

ÖLÜM GEZEGENİNDE YAŞAMAK

 

ÖLÜM GEZEGENİNDE YAŞAMAK

 

Evin Okçuoğlu

 

Gözümü diktim güzel güne

Umuda sarıldı harflerim

Çöküş dedim çürüme dedim evet

Ölüm gezegenine dönüşmeden önce

“Acı” sözü yetmez olunca

Diller dönmedi anlatmaya

Sözcükler aradım derin yıkımlara

Bozgunlara kıyımlara açlığa da

Anlamlar suskun kaldı anlatmada

İşte yine sızıyordu bulut arasından güneş

Ama başka anlamlar yüklüydü

Hayat olacağına kuraklık oldu

Açlık oldu bereket vereceğine toprağa

Kar desen keyifli yosma tanesi

Geceye süs değildi artık

Sessiz çıtırtısız soğuk bir soba karşısında

Daha işveliydi donuk bakışları örten

Saçağını savuran paçavra

Artık kanıksanmıştı çaresizlikten intihar

Tablo kötü dedi ressam

Tuval berbat kokuyor

Başından beri dediğim geliyor aklıma

Çare hep çaresizliğin yanında

Kurulmuşuz göz göze gelemeyenler

El ele veremeyenler sofrasına

Bırak bu edebiyatı usta

Ayıkla pirincin taşını

Hani tavındaydı demir

Kıvamındaydı hamur

İşte bozulup çürüyor

Yoğurup döven yoksa.

Gözaltındayız

 

Gözaltındayız

 

Evin Okçuoğlu

 

gittikçe sığmaz olduk gözaltılara

ellişer yüzer binlere vardık

atıldıkça işten atıldık ekmek kavgasına

sığmaz olduk tecride kapalıya

sığmaz olduk kıskaca cendereye

oturma eylemleriyle yürüyüşlerle çoğala çoğala

gittikçe sığmaz olduk bu güne

gittikçe dünya dönüştü hapishaneye

değiştirdik kaderimizi sınır aşırı

sığıntılıktan çıkıp sahibi olduk dünya vatanının

dünya herkese yeter dediği gibi büyük ozanın

kurduk güzelim kurduk bilinçle yarını

Yaz Okulu 1 Özlem Abla

Yaz Okulu 1 Özlem Abla

Öykü

Evin Okçuoğlu

“Onun annesi orospu” sözü sınıfta çınladığında bir an sanki beynim durdu. Sonra hızlı bir tarayıcı çalışmaya başladı. En uygun yanıtı saniyeler içinde bulup vermem için yıldırım hızında düşünceler aktı. Sonunda yanıtı buldum. Sakin bir sesle, “olabilir... herkesin annesi özeldir,” dedim.

Düzenlediğim yaz okulunda İngilizce dersindeyken başıma gelen bu olay beni derinden etkiledi. Üzerinde düşünmeme neden oldu.

O yaz okulumuzun şimdiye kadarki yaz okullarından farkı, hem anneli babalı okul çevresinden gelen çocukların hem de bitişikteki yetiştirme yurdu çocuklarının bir arada olmasıydı. Yetiştirme yurdu öğrencilerinin Antalya’daki kamptan dönmeleri ile iki hafta boyunca sakin bir şekilde yürüyen yaz okulumuz bir anda bir karmaşanın içine düştü. Yaş gruplarına göre yeni katılanları sınıflara dağıttık. Müzik, resim, Türkçe, İngilizce dersleri yanı sıra satranç da oynuyorlardı.

Bizim yaz okulu kurallarımız derneğimizin ilkeleri doğrultusunda oluşmuştu. Öğrencilerimiz hem eğleniyor hem de öğreniyordu. Özellikle zorlama, bağırma, vurma veya ceza verme yoktu. Herkes olumlu ve sevecendi. Eğitmenlerimiz Eğitim Fakültesi öğrencileri veya öğretmenler bazen de lise mezunu dernek üyesi annelerdi. Amacımız yaz boyu çocukların sokak avareliğinden kurtularak verimli zaman geçirmeleri ve kendilerine sunulan ortamda gelişmelerine katkıda bulunmaktı.

Gelin görün ki, okulun yönetiminde üstesinden gelemediğimiz sorunlar oluştu. Öğretmenlik yıllarım boyunca hiç karşılaşmadığım bir kitle ile karşı karşıya idim. Öğretmenlerim ikiye bölünmüş; yetiştirme yurdu öğrencileri ayrı eğitilmeli diyenler ve hepsi birlikte eğitilmeli diyenler gruplaştı. Veliler ve çocukları küfürlü kaba davranışlı öğrencilerden yakınıyordu, buna karşılık yetiştirme yurdu çocukları da bizim suçumuz ne bizi hep dışlıyorlar diyorlardı. Yaşı küçük olanlar tokyolarını da çıkarmış yalınayak yere basıyor, sıraya değil duvar diplerine yere oturuyorlardı.

Bütün bu karmaşa içinde öğretmenler odasında her gün görüştüğümüz bir eğitmen abla, Özlem Abla vardı. Zamanından önce kapatmak zorunda kaldığım bu yaz okuluna o damgasını vurdu.

Özlem Abla sınıftan çıkınca onunla birlikte çevresini saran öğrencilerle birlikte odaya geliyor, koltuğuna oturunca da çocuklar çevresini sarıyordu. Kimisi tepesinden eğiliyor saçını okşuyor, kimisi kucağına çıkıyor, kimisi koltuk yanlarından uzanıp koluna dokunuyor, bir şeyler soruyordu. Özlem Abla hiçbir şekilde onları terslemiyordu. Sorularına sakince yanıt veriyor, gülümsüyordu. Sanki bir melek inmiş de tüm çocuklara sınırsız, koşulsuz sevgi ırmağından sevecenlik akıtıyordu.

Özlem Abla öğretmenler arasındaki tartışmaya da hiç girmiyordu.

Belki de daha okulundan mezun olmadan bütün öğrendiklerini aşan bir şekilde doğaçlama bir içtenlikle davranmaktaydı.

 Derste kulağımda çınlayan o sözlerin nedenine dönersek; Yetiştirme yurdundan bir kız öğrencimizin her anlattığımı, öğrettiğimi çabucak kavradığını görmüştüm. Onun daha da gelişmesine katkısı olur düşüncesiyle “teneffüste gel de sana yardımcı kitaplar vereyim,” dedim. Sözlerim biter bitmez başka bir kız sınıfta şok yaratan o sözü söyledi. “Onun annesi orospu!” Demek ki normalde belki de hiç sorun olmayacak bir özel ilgi yetiştirme yurdu çocukları açısından sorun olabiliyordu. O öğrencimiz, bir şekilde çekememezlik duygusuyla o sözleri söyleyivermişti. Benim durumu düzeltme çabasıyla söylediklerim ve dersin akışını sürdürüşüm ile teneffüse vardık. Kendi açımdan bu bana ders oldu. Olumlu anlamda bile olsa birisini öne çıkarmak ayrımcılık gibi algılanıyordu.

Daha önce de başka bir olay dikkatimi çekmişti. Bir öğrencinin saçını okşamak için başına elimi uzattığım sırada aniden başını bir refleksle kaçırmıştı. İrkilerek bana bakan kara gözler, o yaz bana çok şey öğretti. Ona vuracağımı sanmış olmalı... Eğer bir ödülmüş sanıp bir kişiye diğerlerinden farklı bir tutum takınırsanız sınıfın diğer kalan kısmına bu bir cezadır. Okşayacaksak hepsinin saçlarını okşamalıyız. Ayrıcalıklar acıtıcı oluyor.

Herkes dersini aldı mı bilmem ama o yıl yaz okulu sonrası yetiştirme yurdundaki bir öğretmen kızımız ile görüşme fırsatım oldu. Ondan öğrendiklerim çok ilginçti. “İnanır mısınız hoca hanım, akşamüzeri oluyor, herkes elinde bir jeton, Özlem Abla’ya telefon kuyruğunda! Dolap kapaklarında Özlem Abla fotoğrafları...”

Özlem Abla bir idol olmuştu... Belki de tek kazanımımız buydu. Öğrenciler en çok ihtiyaçları olan güven duygusu ve sevgiyi almışlardı. Kendi payıma ben gereken dersimi aldım.

Çocukların ayrı mı birlikte mi yetiştirilmeleri konusunda yine de kafam karışıktı. Deyim yerindeyse yaşadığımız bu fiyasko sonrası yardım almam, birilerine başvurmam gerekiyordu. Deneyimli bir psikoloğun konferansında yaşadığım bu olayı kısaca özetledim. Sorumu sordum. Çalışmamızın başlıca hatası, kısa sürede çok beklenti içinde olmamızdı. Hem yazar hem de psikolog olan hocamız köy enstitülerinden de söz ederek bana bir kitap önerdi. Anton Makarenko’nun Yaşam Yolu adlı eseri...

Buluşma

Buluşma
Evin Okçuoğlu

geldim sana
çiçeği ışığa çeviren yürek
geldim sana
ıhlamur ışıltısına
meneviş bakışını katan göz
durdum yanında
elimi kavrayıp yürüyen güven
dallara aşı tutturan güç
gidilmedik yolları açan heves

döndüm sana
kuşlarla konuşan dil
dillerde söyleşen tat

buluştu yeşil ile mavi bizde
geçmiş ile bugünün kıyısı
dağların dize geldiği yamaç
buluştu bizde özlem ırmağı
suyunu sevgiden aldı
karıştı engin sulara
özlem ki akardı boşa
kılcal toprağında
gözesi derin bir bakışın ardında

Adsız’da Yedi Gün/ Filiz Elasu

kitap tanıtım:
Adsız’da Yedi Gün

Filiz Elasu’nun yazdığı bu roman, son sözleri netlik ve netleşmek olan bir babanın cenazesiyle açılıyor. Açılıyor diyorum çünkü roman kurgusu dışarıdan içeriye ve geçmişten geleceğe doğru açılan katmanlardan oluşmakta. Bu katmanların kurgulanışında hayali karakter Ses de var. Roman kahramanı Salih’i Ses’in de yardımıyla hem biz tanıyoruz hem de Salih kendini tanıyor. İlk sayfalar açıldıkça, anlatım dilindeki şiirsel diyebileceğimiz yüreğe dokunuşlarla karşılaşıyoruz: “Çocukluk böyle bir şey olmalıydı, kendi güneşini içinde taşıyan, yaşamı, dokunduğu her şeyi parlatan bir şey...”
Yazarımız, Salih’i antik yörelerde gezdiren çocuktaki (Neşet) bilgeliği tanımlarken: “Ama asıl ilginç bulduğu, bu küçük insanın sadece ezberlemekle kalmayıp bilgiyi yeniden üretebilmesi, kendi çevresiyle, doğasıyla öğrenmiş oldukları arasında köprüler kurabilmiş olmasıydı.” diyor. Bu bilgelik dolu kişiliği ise yaşlı bir dedeye değil, genç bir çocuğa yakıştırıyor yazarımız; bize belki de geleceğin güzel insanlarını, genç insanları işaret ediyor.
Salih tarihsel yerleri gezerken tarihi sorguluyor, resmî tarihin dışında kalan gerçeğin izini merakla sürüyor. Neşet ve Ses gerçeğe doğru olan bu yolculuğunda onu bilgiyi felsefeyle yoğurarak ilerletiyorlar. Salih, açılan sayfalarda acılardan gerçeği damıtarak yürüyor. 
Yedi günde kendi olma yolculuğunda kendini bulma, köklerini toprağını bambaşka bir gözle tiranlar değil insan gözüyle tanıyıp anlamayı başarıyor Salih...Biz de onunla birlikte ufkumuzu genişletiyoruz tarihin taşlarına basarken yanıyor anlıyor düşsel seslerimize kulak veriyoruz. Felsefeyi günlük sohbetin içinde nasıl yoğuruyoruz hiç anlamadan ilerliyoruz. Sorgulama dehlizlerinden yakıcı güneş ışığına varıyoruz. Gözümüzü kamaştıran gerçeğe uyduruyoruz adımlarımızı...

“Akan su gibi temizleyen, berraklaştıran, netleştiren... Akış, değişim aslında. Değişimden bahsediyorsun, zamanın gücünden...” Yazarımızın felsefeye açılan sayfalarda sakın sıkıcı üst düzey ifadeler ile sizi yaracağını sanmayın. Kurgu bile ben burdayım diye bağırmadan içeriliyor akışa... Yazar bu işi ustalıkla yapabilecek yetkinliğe erişmiş olduğundan bize önce göze ilişen bir nesneyi anlatıyor. Akan bir su gibi... Oradan çağrışımla ilerleyerek süreci, algıyı, bilinci ve değişimi kavrıyoruz.
Bir çocuğun ölümü tanımlaması anlatılan bölümde yazar çocuk gözüyle bakıyor: “Demek ölüm böyle bir şeydi, insanın kulaklarının duymadığı, gözlerini açamadığı bir şey...” diyor. Daha ne desin!
Bazen de Salih aracılığıyla biz de kendimizi sorguluyoruz. Acaba bilgi mi önyargı mı aklımızdaki? “Bilgi zannettiği şey önyargıdan başka bir şey değildi.”
Yazarın ifadelerindeki zaman zaman şiirsele kaçışın örneklerinden birini daha paylaşayım: “Mezar taşları arasında gezinen, gölgesi evlerin üzerine vuran geçmişin sessizliği miydi yoksa?”
Salih köylerde dolaşırken, Anadolu’nun “Adsız” bir yerinde Aziz Nikos mezarını türbe olarak ziyaret edenlere şaşarak “adını bile değiştirmemişler” demesi üzerine aldığı yanıt ile aydınlanıyoruz: “Adları ya iktidarlar değiştirir ya da korku...”
Üstelik birkaç sayfa sonra: “Düğüm noktası nerede biliyor musun, dinlerin iktidarın bir aracı haline gelmesinde ya da iktidarla dinin aynılaşmasında...”
Hazır iktidardan söz açılmışken: “İktidar olan her şey çürüyor ve çürütüyor, bir dini bundan muaf tutamazsın.”
İşte en öz olan katmana doğru açılıyoruz artık: “Aklın görmesi yeterli değildir, eyleme geçmesi gerekir, o da yaşama arzusuyla, sevgiyle olur.” Romanda aşkı tutkuyu en doğal haliyle aktarıyor yazarımız. Nuray karakteri Anadolu tanrıçalarını çağrıştıran naiflikle kendini yansıtıyor. Hep içi sıkılıyor doğaya kaçarken...
Ölümle, cenazeyle netlik kaygılarıyla başlayan romanda bir düğüne doğru gidiyoruz netleşerek tanıyarak yüzleşerek... Hiç içimiz sıkılmıyor..
Evin Okçuoğlu
Adsız’da Yedi Gün, Filiz Elasu, Roman, Siyah Beyaz Yayıncılık, Ocak 2019, 270 sayfa.

Kitap tanıtım birgün gazetesi kitap eki

12 Haziran 2020

Çilekli Masal Pastası Çocuk kitabı

ÇİLEKLİ MASAL PASTASI YENİ BASKI

YANGIN

Turan Dursun ve Abit Dursun için

bir zaman

dünya yangın yürek yangın

kavrulurken acıyla

yatışmak sessiz bir söyleşiyle

soğutmak lavı

yüreğinde bir vaha

elinde kalem ile

kalıtında baba yaşatmak

yumuşacık bir insan

akıyor geleceğe

bir ışık seli ki

geleceğe meşale

sevgilerle birleşe birleşe

yüreğe yürek ekleyerek

yaşıyor eserlerce

  

Evin Okçuoğlu

ODTÜNÜN KAVAKLARI

Odtünün kavakları

Dökülür yaprakları

Bize de derler odtülü

Yar fidan boylum

Koruruz kavakları

sarıldılar önce memeye

körpe kollarıyla anaya

ninnilerimiz okşadı

büyüdü yüzakları

tuttular kalemi

halaylarla yürekle kavradılar bilimi de

genç insanlardı

gün geldi

sarıldılar sevgiliye de

daha yeni sayılır gezide sarmaladıkları

üç beş ağaç demişlerdi hani

şimdi vatan bir tutam kavak korusu

şimdi sıra tek tek sarılma zamanı

devrim bahçesinde odtünün kavakları 

daha testereler duyulmadan başladı nöbet

ışıklı insanlar haykırdı

ağaca kıyma kesme hoca

bu doğanın yüce sesiydi

yakarış değil

insanlığa çağrı

odtünün kavakları serin serin verdi gölgesini

devrim bahçesinde ışıklı gençler zamanı

  

Evin Okçuoğlu

HAYATIN MÜZİĞİ

nesillerce kan ağıt birikir

uzun ve derin karanlıkta

ağır aksaktır makamlar

asık yüz kırgın yürek

aksak makam sorulan sorular

bir bemol bir diyez

ileri geri savrulmalar

öyle sakin efendi andanteler

az gelir bu dönemeçte

tarihin emri dayatırken,

rubato da olmaz temposu keyfe göre

kalkmadıkça ayağa

sürer gider kreşendolar

insan olana kadar

kavramadıkça kaderin yakasından

dönüp durur dolaplar

başlar kopan zincir uvertürü

korkuların mahzeninde

doğa orkestrasında

şef kavgasında tanrılar

denge bir tartar bir bozar

en güzel ses çıkana kadar

Evin Okçuoğlu

DÜŞ AĞRISI

sarkacında aşkın salınır durur düşler

özlem kayıkları çekeriz

anı öbeklerinden olma adalarda

öyle bir sızı sarkar durur canımızdan

diz boyu hüzün yapraklarına aldırmayız

rüzgârdır eser aşkı duyumsama

her esişi alır hevesleri

düş ağrısı bırakır ardında

güller derer mi erkek

uğruna söylenmemiş dizeler döker mi

yapraklar mı çiçekler mi

güneşte şımaran yoksa sen misin

kalp kalbe çiçekleri mi başına taç ettiğin

hiç sorma kaç düşten düşerek yer ettin

güneştir ısıtır yakar aşkı duyumsama

her yakışı alır yılları

düş ağrısı bırakır ardında

yıllar sellere kapılır gider

aşk olanca hızıyla iner gün batımında

denize değer değmez yanağı pembe sular

yayılır sandallara martılara ufka

kucak kucak anı taşıyan

akşam sefalarına aldırmayız

kara bir tohumdur aşk

arsız bir tohumdur

düş ağrısı bırakır ardında

Evin Okçuoğlu

2019 mart yeni çıkan kitaplarım

GOOGLE PLAY EKİTAPLARIM

https://play.google.com/store/search?q=evin+ok%C3%A7uo%C4%9Flu&c=books&fbclid=IwAR2BmqGOdFlaYS2wwnfkryWlAVsTN3-koDhk91N2NTNJJP5Xik1IeoD0ic4

ÇOCUK EMEĞİ ÖYKÜLERİ

https://books.google.com.tr/books?id=g96LDwAAQBAJ&lpg=PT2&dq=evin%20ok%C3%A7uo%C4%9Flu%20%C3%87OCUK%20EME%C4%9E%C4%B0%20%C3%96YK&hl=tr&pg=PT2#v=onepage&q=evin%20ok%C3%A7uo%C4%9Flu%20%C3%87OCUK%20EME%C4%9E%C4%B0%20%C3%96YK&f=false

E KİTAPLARIM

GOOGLE PLAY E KİTAPLARIM

UÇUŞAN ÖYKÜLER

UÇUŞAN ÖYKÜLER